حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ نَصْرٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، عَنْ مَعْمَرٍ، عَنْ هَمَّامٍ، سَمِعَ أَبَا هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " اشْتَدَّ غَضَبُ اللَّهِ عَلَى قَوْمٍ فَعَلُوا بِنَبِيِّهِ ـ يُشِيرُ إِلَى رَبَاعِيَتِهِ ـ اشْتَدَّ غَضَبُ اللَّهِ عَلَى رَجُلٍ يَقْتُلُهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي سَبِيلِ اللَّهِ ".
Исъҳоқ ибн Наср бизга айтди, Абдураззоқ бизга айтди, Маъмардан, Ҳаммомдан: У Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳуни эшитди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Аллаҳнинг ғазаби ўз Набийсига (шундай иш) қилган қавмга қаттиқ бўлди» — ўз курак тишига ишора қилди — «Аллаҳнинг ғазаби Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Аллаҳ йўлида ўлдирадиган кишига қаттиқ бўлди».
حَدَّثَنِي مَخْلَدُ بْنُ مَالِكٍ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ الأُمَوِيُّ، حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ اشْتَدَّ غَضَبُ اللَّهِ عَلَى مَنْ قَتَلَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي سَبِيلِ اللَّهِ، اشْتَدَّ غَضَبُ اللَّهِ عَلَى قَوْمٍ دَمَّوْا وَجْهَ نَبِيِّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم.
Махлад ибн Молик менга айтди, Яҳё ибн Саъид Умавий бизга айтди, Ибн Журайж бизга айтди, Амр ибн Динордан, Икримадан, Ибн Аббос розияллаҳу анҳумодан, у деди: Аллаҳнинг ғазаби Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Аллаҳ йўлида ўлдирган кишига қаттиқ бўлди; Аллаҳнинг ғазаби Аллаҳнинг Набийси соллаллаҳу алайҳи васалламнинг юзини қонга ботирган қавмга қаттиқ бўлди.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، أَنَّهُ سَمِعَ سَهْلَ بْنَ سَعْدٍ، وَهْوَ يُسْأَلُ عَنْ جُرْحِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ أَمَا وَاللَّهِ إِنِّي لأَعْرِفُ مَنْ كَانَ يَغْسِلُ جُرْحَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَمَنْ كَانَ يَسْكُبُ الْمَاءَ وَبِمَا دُووِيَ ـ قَالَ كَانَتْ فَاطِمَةُ ـ عَلَيْهَا السَّلاَمُ ـ بِنْتُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم تَغْسِلُهُ وَعَلِيٌّ يَسْكُبُ الْمَاءَ بِالْمِجَنِّ، فَلَمَّا رَأَتْ فَاطِمَةُ أَنَّ الْمَاءَ لاَ يَزِيدُ الدَّمَ إِلاَّ كَثْرَةً أَخَذَتْ قِطْعَةً مِنْ حَصِيرٍ، فَأَحْرَقَتْهَا وَأَلْصَقَتْهَا فَاسْتَمْسَكَ الدَّمُ، وَكُسِرَتْ رَبَاعِيَتُهُ يَوْمَئِذٍ، وَجُرِحَ وَجْهُهُ، وَكُسِرَتِ الْبَيْضَةُ عَلَى رَأْسِهِ.
Қутайба ибн Саъид бизга айтди, Яъқуб бизга айтди, Абу Ҳозимдан: У Саҳл ибн Саъдни — ундан Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг яраси ҳақида сўралаётган пайтда — эшитди. У: «Огоҳ бўл! Аллаҳга қасам, мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ярасини ким ювганини, ким сув қуйганини ва у нима билан даволанганини биламан», деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг қизи Фотима алайҳассалом уни ювар, Али эса қалқон билан сув қуяр эди. Фотима сув қонни фақат кўпроқ қилишини кўрганида, бир бўрё (чипта) бўлагини олди, уни ёқди ва (ярага) ёпиштирди, шунда қон тўхтади. Ўша куни унинг курак тиши синди, юзи яраланди ва боши устида дубулға синди.
حَدَّثَنِي عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، حَدَّثَنَا أَبُو عَاصِمٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ اشْتَدَّ غَضَبُ اللَّهِ عَلَى مَنْ قَتَلَهُ نَبِيٌّ، اشْتَدَّ غَضَبُ اللَّهِ عَلَى مَنْ دَمَّى وَجْهَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم.
Амр ибн Али менга айтди, Абу Осим бизга айтди, Ибн Журайж бизга айтди, Амр ибн Динордан, Икримадан, Ибн Аббосдан, у деди: Аллаҳнинг ғазаби — Набий уни ўлдирган кишига қаттиқ бўлди; Аллаҳнинг ғазаби Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг юзини қонга ботирган кишига қаттиқ бўлди.