حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ سَلَمَةَ، حَدَّثَنَا مَالِكُ بْنُ سُعَيْرٍ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنِ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أُنْزِلَتْ هَذِهِ الآيَةُ {لاَ يُؤَاخِذُكُمُ اللَّهُ بِاللَّغْوِ فِي أَيْمَانِكُمْ} فِي قَوْلِ الرَّجُلِ لاَ وَاللَّهِ، وَبَلَى وَاللَّهِ.
Али ибн Салама бизга айтди, Молик ибн Суъайр бизга айтди, Ҳишом бизга айтди, у отасидан, у Оиша розияллаҳу анҳодан: Бу оят: «Аллаҳ сизларни қасамларингиздаги беҳуда (сўз)да жавобгар қилмайди» — кишининг «Йўқ, валлаҳи» ва «Ҳа, валлаҳи» деган сўзи ҳақида нозил бўлди.
Аҳмад ибн Абу Ражў бизга айтди, ан-Надр бизга айтди, у Ҳишомдан, деди: Менга отам Оиша розияллаҳу анҳодан хабар берди: Унинг отаси (Абу Бакр) — Аллаҳ қасам каффаратини нозил қилгунча — қасамида (уни бузиб) ҳинс қилмас эди. Абу Бакр деди: «Мен бир қасам кўриб, ундан бошқасини ундан яхшироқ деб кўрсам, албатта Аллаҳнинг рухсатини қабул қиламан ва яхшироқ бўлганини қиламан.»