Аҳмад ибн Саид менга айтди, Бишр ибн Умар бизга айтди, Шуъба бизга айтди, у Сулаймондан, у Абу Воилдан, у Абдуллаҳ ибн Масъуддан: У айтди: «Ҳайта лака» (кел-кел). Биз уни ўргатилганидек ўқиймиз. «Масваҳ» — унинг турар жойи. «Алфаё» — топдилар. «Алфав обааҳум (ота-боболарини топдилар)», «алфайно (топдик)». Ибн Масъуддан: «Бал ажибта ва ясхаруна (Балки сен ажабландинг, улар масхара қиладилар)».
ал-Ҳумайдий бизга айтди, Суфён бизга айтди, у Аъмашдан, у Муслимдан, у Масруқдан, у Абдуллаҳ розияллаҳу анҳудан: Қурайш Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга Ислом (қабул қилиш)да сустлик қилганида, у деди: «Аллаҳумма, уларга қарши менга Юсуфнинг етти (йили) каби етти (йил қаҳатчилик) билан кифоя қил.» Шунда уларга ҳар нарсани йўқ қиладиган қаҳатчилик (йили) етди, ҳатто суякларни едилар, ҳатто киши осмонга қараб, ўзи билан осмон орасида тутун каби (нарса) кўрар эди. Аллаҳ деди: «Осмон очиқ тутун билан келадиган кунни кут.» Аллаҳ деди: «Биз азобни озгина кўтарамиз, сизлар (куфрга) қайтувчисиз.» Қиёмат куни улардан азоб кўтариладими? Ҳолбуки тутун ўтди ва батша (қаттиқ ушлаш) ҳам ўтди.