Сурга пуфланиши ва ўлимнинг умумийлиги

حَدَّثَنِي الْحَسَنُ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ خَلِيلٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّحِيمِ، عَنْ زَكَرِيَّاءَ بْنِ أَبِي زَائِدَةَ، عَنْ عَامِرٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ "‏ إِنِّي أَوَّلُ مَنْ يَرْفَعُ رَأْسَهُ بَعْدَ النَّفْخَةِ الآخِرَةِ، فَإِذَا أَنَا بِمُوسَى مُتَعَلِّقٌ بِالْعَرْشِ فَلاَ أَدْرِي أَكَذَلِكَ كَانَ أَمْ بَعْدَ النَّفْخَةِ ‏"‏‏.‏

Ҳасан, Исмоил ибн Халилдан, у Абдураҳимдан, у Закариё ибн Абу Зоидадан, у Омирдан, у Абу Ҳурайрадан (розияллаҳу анҳу), у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилди: «Мен охирги (сур) пуфланишидан кейин бошини кўтарадиган биринчи кишиман. Шунда мен Мусони Аршга осилган ҳолда кўраман — билмадим, у шундаймиди ёки (фақат шу) пуфланишдан кейинми» дедилар.

حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصٍ، حَدَّثَنَا أَبِي قَالَ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا صَالِحٍ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ "‏ بَيْنَ النَّفْخَتَيْنِ أَرْبَعُونَ ‏"‏‏.‏ قَالُوا يَا أَبَا هُرَيْرَةَ أَرْبَعُونَ يَوْمًا قَالَ أَبَيْتُ‏.‏ قَالَ أَرْبَعُونَ سَنَةً قَالَ أَبَيْتُ‏.‏ قَالَ أَرْبَعُونَ شَهْرًا‏.‏ قَالَ أَبَيْتُ، وَيَبْلَى كُلُّ شَىْءٍ مِنَ الإِنْسَانِ إِلاَّ عَجْبَ ذَنَبِهِ، فِيهِ يُرَكَّبُ الْخَلْقُ‏.‏

Умар ибн Ҳафс, отасидан, у Аъмашдан: Абу Солиҳни эшитдим: Абу Ҳурайрани эшитдим, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан: «Икки пуфланиш ораси қирқ (вақт)дир» дедилар. Улар: Эй Абу Ҳурайра, қирқ кунми? дедилар. У: (Айтмоқдан) бош тортдим, деди. (Қирқ) йилми? дедилар. У: Бош тортдим, деди. Қирқ ойми? дедилар. У: Бош тортдим, деди. Инсондан ҳамма нарса чирийди, фақат дум суягининг учидан (бошқа) — ундан хилқат қайтадан таркиб топади.

حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ بْنُ مُسْلِمٍ، حَدَّثَنَا الأَوْزَاعِيُّ، قَالَ حَدَّثَنِي يَحْيَى بْنُ أَبِي كَثِيرٍ، قَالَ حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ التَّيْمِيُّ، قَالَ حَدَّثَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، قَالَ قُلْتُ لِعَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ الْعَاصِ أَخْبِرْنِي بِأَشَدِّ، مَا صَنَعَ الْمُشْرِكُونَ بِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ بَيْنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي بِفِنَاءِ الْكَعْبَةِ، إِذْ أَقْبَلَ عُقْبَةُ بْنُ أَبِي مُعَيْطٍ، فَأَخَذَ بِمَنْكِبِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلَوَى ثَوْبَهُ فِي عُنُقِهِ فَخَنَقَهُ خَنْقًا شَدِيدًا، فَأَقْبَلَ أَبُو بَكْرٍ فَأَخَذَ بِمَنْكِبِهِ، وَدَفَعَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَالَ ‏{‏أَتَقْتُلُونَ رَجُلاً أَنْ يَقُولَ رَبِّيَ اللَّهُ وَقَدْ جَاءَكُمْ بِالْبَيِّنَاتِ مِنْ رَبِّكُمْ‏}‏

Али ибн Абдуллаҳ, Валиду ибн Муслимдан, у Авзоийдан: Менга Яҳё ибн Абу Касир айтиб берди: Менга Муҳаммад ибн Иброҳим Таймий айтиб берди: Менга Урва ибн Зубайр айтиб берди: Мен Абдуллаҳ ибн Амр ибн Осга: Менга мушриклар Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга қилган энг қаттиқ ишни хабар бер, дедим. У: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Каъба ҳовлисида намоз ўқиб турганларида Уқба ибн Абу Муъайт келиб, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг елкасидан тутди ва тўнини бўйинларига ўраб, қаттиқ бўғди. Шунда Абу Бакр келиб унинг елкасидан тутди ва Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан (уни) даф қилди ва: «Роббим Аллаҳ деганлиги учун бир кишини ўлдирасизми? Ҳолбуки у сизларга Роббингиздан аниқ ҳужжатлар келтирди» (оятини ўқиб) деди.