باب {فَمَنْ شَهِدَ مِنْكُمُ الشَّهْرَ فَلْيَصُمْهُ}
حَدَّثَنَا عَيَّاشُ بْنُ الْوَلِيدِ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الأَعْلَى، حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّهُ قَرَأَ {فِدْيَةٌ طَعَامُ مَسَاكِينَ} قَالَ هِيَ مَنْسُوخَةٌ.
Айёш ибн ал-Валид бизга айтди, Абдулаъло бизға айтди, Убайдуллаҳ бизға айтди, у Нофиъдан, у Ибн Умар розияллаҳу анҳумодан: У «фидятун таъаму масакин (фидя — мискинларга таом)» деб ўқиди ва деди: «У мансухдир (бекор қилинган).»
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا بَكْرُ بْنُ مُضَرَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ الْحَارِثِ، عَنْ بُكَيْرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ يَزِيدَ، مَوْلَى سَلَمَةَ بْنِ الأَكْوَعِ عَنْ سَلَمَةَ، قَالَ لَمَّا نَزَلَتْ {وَعَلَى الَّذِينَ يُطِيقُونَهُ فِدْيَةٌ طَعَامُ مِسْكِينٍ} كَانَ مَنْ أَرَادَ أَنْ يُفْطِرَ وَيَفْتَدِيَ حَتَّى نَزَلَتِ الآيَةُ الَّتِي بَعْدَهَا فَنَسَخَتْهَا. مَاتَ بُكَيْرٌ قَبْلَ يَزِيدَ.
Қутайба бизга айтди, Бакр ибн Музар бизға айтди, у Амр ибн ал-Ҳорисдан, у Букайр ибн Абдуллаҳдан, у Язид — Салама ибн ал-Акваънинг мавлосидан, у Саламадан: У айтди: «Ва уни (рўзани) тоқат билан бажарадиганларга фидя — бир мискинга таом» (ояти) нозил бўлганида, ким ифтор қилиб фидя беришни хоҳласа (қилар эди), то ундан кейинги оят нозил бўлиб, уни бекор қилгунча. Букайр Язиддан олдин вафот этди.