باب {إِذْ يُبَايِعُونَكَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ}
حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الْوَلِيدِ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ خَالِدٍ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ ثَابِتِ بْنِ الضَّحَّاكِ ـ رضى الله عنه ـ وَكَانَ مِنْ أَصْحَابِ الشَّجَرَةِ.
Муҳаммад ибнул Валид, Муҳаммад ибн Жаъфардан, у Шуъбадан, у Холиддан, у Абу Қилобадан, у Собит ибн Заҳҳокдан (розияллаҳу анҳу) — у дарахт (аҳли, Ҳудайбиядаги байъат) саҳобаларидан эди.
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ إِسْحَاقَ السُّلَمِيُّ، حَدَّثَنَا يَعْلَى، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ سِيَاهٍ، عَنْ حَبِيبِ بْنِ أَبِي ثَابِتٍ، قَالَ أَتَيْتُ أَبَا وَائِلٍ أَسْأَلُهُ فَقَالَ كُنَّا بِصِفِّينَ فَقَالَ رَجُلٌ أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ يُدْعَوْنَ إِلَى كِتَابِ اللَّهِ. فَقَالَ عَلِيٌّ نَعَمْ. فَقَالَ سَهْلُ بْنُ حُنَيْفٍ اتَّهِمُوا أَنْفُسَكُمْ فَلَقَدْ رَأَيْتُنَا يَوْمَ الْحُدَيْبِيَةِ ـ يَعْنِي الصُّلْحَ الَّذِي كَانَ بَيْنَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَالْمُشْرِكِينَ ـ وَلَوْ نَرَى قِتَالاً لَقَاتَلْنَا، فَجَاءَ عُمَرُ فَقَالَ أَلَسْنَا عَلَى الْحَقِّ وَهُمْ عَلَى الْبَاطِلِ أَلَيْسَ قَتْلاَنَا فِي الْجَنَّةِ وَقَتْلاَهُمْ فِي النَّارِ قَالَ " بَلَى ". قَالَ فَفِيمَ أُعْطِي الدَّنِيَّةَ فِي دِينِنَا، وَنَرْجِعُ وَلَمَّا يَحْكُمِ اللَّهُ بَيْنَنَا. فَقَالَ " يَا ابْنَ الْخَطَّابِ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ وَلَنْ يُضَيِّعَنِي اللَّهُ أَبَدًا ". فَرَجَعَ مُتَغَيِّظًا، فَلَمْ يَصْبِرْ حَتَّى جَاءَ أَبَا بَكْرٍ فَقَالَ يَا أَبَا بَكْرٍ أَلَسْنَا عَلَى الْحَقِّ وَهُمْ عَلَى الْبَاطِلِ قَالَ يَا ابْنَ الْخَطَّابِ إِنَّهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلَنْ يُضَيِّعَهُ اللَّهُ أَبَدًا. فَنَزَلَتْ سُورَةُ الْفَتْحِ.
Аҳмад ибн Ишоқ Суламий, Яълодан, у Абдулазиз ибн Сиёҳдан, у Ҳабиб ибн Абу Собитдан ривоят қилади: Мен Абу Воилнинг олдига сўраш учун келдим. У: Биз Сиффин (жангида) эдик. Бир киши: Аллаҳнинг китобига чақирилаётганларни кўрмадингми? деди. Али: Ҳа, деди. Шунда Саҳл ибн Ҳунайф: Ўзларингизни айбланглар (гумон қилинглар). Биз ўзимизни Ҳудайбия кунида кўрдик — яъни Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан мушриклар орасидаги сулҳни назарда тутади — агар биз уруш бўларди деб кўрсак, урушардик. Шунда Умар келиб: Биз ҳақ устида, улар ботил устида эмасми? Бизнинг ўликларимиз жаннатда, уларнинг ўликлари дўзахда эмасми? деди. У: «Ҳа» деди. (Умар): Унда нима учун динимизда пастликни (хорликни) қабул қилиб, Аллаҳ орамизда ҳукм қилмасдан туриб қайтамиз? деди. У: «Эй Хаттоб ўғли, мен Расулуллаҳман, Аллаҳ мени ҳеч қачон зое қилмайди» деди. Шунда у ғазабланган ҳолда қайтди ва сабр қила олмай Абу Бакрнинг олдига келиб: Эй Абу Бакр, биз ҳақ устида, улар ботил устида эмасми? деди. У: Эй Хаттоб ўғли, у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдир, Аллаҳ уни ҳеч қачон зое қилмайди, деди. Шунда Фатҳ сураси нозил бўлди.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرٍو، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ كُنَّا يَوْمَ الْحُدَيْبِيَةِ أَلْفًا وَأَرْبَعَمِائَةٍ.
Қутайба ибн Саид, Суфёндан, у Амрдан, у Жобирдан ривоят қилади: Биз Ҳудайбия куни бир минг тўрт юз (киши) эдик.
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا شَبَابَةُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ قَتَادَةَ، قَالَ سَمِعْتُ عُقْبَةَ بْنَ صُهْبَانَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُغَفَّلٍ الْمُزَنِيِّ، إِنِّي مِمَّنْ شَهِدَ الشَّجَرَةَ، نَهَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَنِ الْخَذْفِ.
Али ибн Абдуллаҳ, Шабабадан, у Шуъбадан, у Қатодадан: Уқба ибн Суҳбонни эшитдим, у Абдуллаҳ ибн Муғаффал Музанийдан: Мен дарахт (остида байъат қилган)ларни гувоҳ бўлганларданман; Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам хазф (кичик тош отиш)дан қайтарган.
وَعَنْ عُقْبَةَ بْنِ صُهْبَانَ، قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ الْمُغَفَّلِ الْمُزَنِيِّ، فِي الْبَوْلِ فِي الْمُغْتَسَلِ.
Уқба ибн Суҳбондан: Мен Абдуллаҳ ибн Муғаффал Музанийни чўмилиш жойига бавл қилиш (ни ман қилгани) ҳақида эшитдим.