Ҳукм фақат Аллаҳникидир

حَدَّثَنَا حِبَّانُ بْنُ مُوسَى، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ حَدَّثَنِي سَالِمٌ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ سَمِعَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ فِي الرَّكْعَةِ الآخِرَةِ مِنَ الْفَجْرِ يَقُولُ ‏"‏ اللَّهُمَّ الْعَنْ فُلاَنًا وَفُلاَنًا وَفُلاَنًا ‏"‏‏.‏ بَعْدَ مَا يَقُولُ ‏"‏ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ رَبَّنَا وَلَكَ الْحَمْدُ ‏"‏‏.‏ فَأَنْزَلَ اللَّهُ ‏{‏لَيْسَ لَكَ مِنَ الأَمْرِ شَىْءٌ‏}‏ إِلَى قَوْلِهِ ‏{‏فَإِنَّهُمْ ظَالِمُونَ‏}‏‏.‏ رَوَاهُ إِسْحَاقُ بْنُ رَاشِدٍ عَنِ الزُّهْرِيِّ‏.‏

Ҳиббон ибн Мусо бизга айтди, Абдуллаҳ бизга хабар берди, Маъмар бизга хабар берди, у Зуҳрийдан, деди: Менга Солим отасидан айтди, у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни бомдоднинг охирги ракъатида рукуъдан бошини кўтарганида дерди деб эшитди: «Аллаҳумма, фалончини, фалончини ва фалончини лаънат қил» — «Самиъаллаҳу лиман ҳамидаҳ, Роббана ва лакал-ҳамд» деганидан кейин. Шунда Аллаҳ: «Бу ишда сенга ҳеч нарса йўқ» — «албатта улар золимлардир» сўзигача (оятини) нозил қилди. Буни Ишоқ ибн Рошид Зуҳрийдан ривоят қилди.

حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ شِهَابٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، وَأَبِي، سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا أَرَادَ أَنْ يَدْعُوَ عَلَى أَحَدٍ أَوْ يَدْعُوَ لأَحَدٍ قَنَتَ بَعْدَ الرُّكُوعِ، فَرُبَّمَا قَالَ إِذَا قَالَ ‏"‏ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ، اللَّهُمَّ رَبَّنَا لَكَ الْحَمْدُ، اللَّهُمَّ أَنْجِ الْوَلِيدَ بْنَ الْوَلِيدِ، وَسَلَمَةَ بْنَ هِشَامٍ، وَعَيَّاشَ بْنَ أَبِي رَبِيعَةَ، اللَّهُمَّ اشْدُدْ وَطْأَتَكَ عَلَى مُضَرَ وَاجْعَلْهَا سِنِينَ كَسِنِي يُوسُفَ ‏"‏‏.‏ يَجْهَرُ بِذَلِكَ وَكَانَ يَقُولُ فِي بَعْضِ صَلاَتِهِ فِي صَلاَةِ الْفَجْرِ ‏"‏ اللَّهُمَّ الْعَنْ فُلاَنًا وَفُلاَنًا ‏"‏‏.‏ لأَحْيَاءٍ مِنَ الْعَرَبِ، حَتَّى أَنْزَلَ اللَّهُ ‏{‏لَيْسَ لَكَ مِنَ الأَمْرِ شَىْءٌ‏}‏ الآيَةَ‏.‏

Мусо ибн Исмоил бизга айтди, Иброҳим ибн Саъд бизга айтди, Ибн Шиҳоб бизга айтди, у Саид ибн ал-Мусайяб ва Абу Салама ибн Абдурраҳмондан, у Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бирор кишига қарши ёки бирор киши учун дуо қилмоқчи бўлса, рукуъдан кейин қунут қилар эди. Баъзан «Самиъаллаҳу лиман ҳамидаҳ, Аллаҳумма Роббана лакал-ҳамд» деганида дерди: «Аллаҳумма, Валид ибн ал-Валид, Салама ибн Ҳишом ва Айёш ибн Абу Рабиани нажот бер. Аллаҳумма, Музар (қабиласи)га зарбангни қаттиқ қил, уни Юсуфнинг (қаҳатчилик) йилларидек йиллар қил.» Буни баланд овозда айтар эди. Ва баъзи намозларида, бомдод намозида: «Аллаҳумма, фалончини ва фалончини лаънат қил» дерди — арабларнинг баъзи қабилаларига — то Аллаҳ: «Бу ишда сенга ҳеч нарса йўқ» оятини нозил қилгунча.