Иброҳим ибн Мусо бизга айтди, Ҳишом бизга хабар берди, Ибн Журайж уларга хабар берди, деди: Менга Ҳишом ибн Урва хабар берди, у отасидан, у Оиша розияллаҳу анҳодан: Бир кишининг бир етим (қиз) бор эди, у унга уйланди. Унинг (қизнинг) бир хурмо дарахти бор эди, у (эри) уни шу (дарахт) учун ушлаб (никоҳда сақлаб) турар эди, лекин унинг ўзига (қизга) нисбатан ҳеч қанақа (рағбати) йўқ эди. Шунда у ҳақида: «Агар етимлар (қизлар) борасида адолат қила олмасликдан қўрқсангиз...» (ояти) нозил бўлди. Гумонимча, у деди: У (қиз) ўша хурмо дарахтида ва молида унинг шериги эди.
Абдулазиз ибн Абдуллаҳ бизга айтди, Иброҳим ибн Саъд бизга айтди, у Солиҳ ибн Кайсондан, у Ибн Шиҳобдан, деди: Менга Урва ибн аз-Зубайр хабар берди, у Оишадан Аллаҳ таолонинг «Агар етимлар борасида адолат қила олмасликдан қўрқсангиз» деган сўзи ҳақида сўради. У деди: «Эй жияним, бу етим (қиз) ўз валийси (ҳомий)нинг тарбиясида бўлади, молида унга шерик бўлади, унинг моли ва гўзаллиги унга (валийга) ёқади. Унинг валийси унга — маҳрида адолат қилмай, бошқалар берадиганидек бермай — уйланишни хоҳлайди. Шунда улар бундай (қиз)ларга уйланишдан қайтарилди, илла уларга адолат қилиб, маҳрда уларнинг энг юқори одатига етса (уйланса бўлади). Шундан кейин улар ўзларига ёқган бошқа аёлларга уйланишга буюрилди.» Урва деди: Оиша деди: «Одамлар бу оятдан кейин Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан фатво сўрадилар, шунда Аллаҳ: «Сендан аёллар ҳақида фатво сўрайдилар» (оятини) нозил қилди.» Оиша деди: «Аллаҳ таолонинг бошқа бир оятдаги «Уларга уйланишни хоҳлайсиз» сўзи — бирингизнинг моли ва гўзаллиги оз бўлган пайтида ўз етим (қизидан) юз ўгириши (уйланмаслиги)дир.» У деди: «Шунда улар моли ва гўзаллигига рағбат қилган етим қизларга — адолат билан бўлмаса — уйланишдан қайтарилди, уларнинг (қизларнинг) моли ва гўзаллиги оз бўлганида улардан юз ўгирганлари сабабли.»