حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، أَخْبَرَنَا هِشَامٌ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّ رَجُلاً، كَانَتْ لَهُ يَتِيمَةٌ فَنَكَحَهَا، وَكَانَ لَهَا عَذْقٌ، وَكَانَ يُمْسِكُهَا عَلَيْهِ، وَلَمْ يَكُنْ لَهَا مِنْ نَفْسِهِ شَىْءٌ فَنَزَلَتْ فِيهِ {وَإِنْ خِفْتُمْ أَنْ لاَ تُقْسِطُوا فِي الْيَتَامَى} أَحْسِبُهُ قَالَ كَانَتْ شَرِيكَتَهُ فِي ذَلِكَ الْعَذْقِ وَفِي مَالِهِ.
Иброҳим ибн Мусо бизга айтди, Ҳишом бизга хабар берди, Ибн Журайж уларга хабар берди, деди: Менга Ҳишом ибн Урва хабар берди, у отасидан, у Оиша розияллаҳу анҳодан: Бир кишининг бир етим (қиз) бор эди, у унга уйланди. Унинг (қизнинг) бир хурмо дарахти бор эди, у (эри) уни шу (дарахт) учун ушлаб (никоҳда сақлаб) турар эди, лекин унинг ўзига (қизга) нисбатан ҳеч қанақа (рағбати) йўқ эди. Шунда у ҳақида: «Агар етимлар (қизлар) борасида адолат қила олмасликдан қўрқсангиз...» (ояти) нозил бўлди. Гумонимча, у деди: У (қиз) ўша хурмо дарахтида ва молида унинг шериги эди.