حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها – {وَإِنِ امْرَأَةٌ خَافَتْ مِنْ بَعْلِهَا نُشُوزًا أَوْ إِعْرَاضًا} قَالَتْ هُوَ الرَّجُلُ يَرَى مِنِ امْرَأَتِهِ مَا لاَ يُعْجِبُهُ، كِبَرًا أَوْ غَيْرَهُ، فَيُرِيدُ فِرَاقَهَا فَتَقُولُ أَمْسِكْنِي، وَاقْسِمْ لِي مَا شِئْتَ. قَالَتْ فَلاَ بَأْسَ إِذَا تَرَاضَيَا.
Бизга Қутайба ибн Саид ривоят қилди, бизга Суфён ривоят қилди, у Ҳишом ибн Урвадан, у отасидан, у Оишадан (розияллаҳу анҳо): «Агар бир аёл эрининг (томонидан) нушуз (юз ўгириш) ёки юз ўгиришдан қўрқса» (ояти ҳақида) у деди: У — киши ўз хотинидан ўзига ёқмайдиган нарса — қарилик ёки бошқасини — кўриб, уни ажрашни истайди, у (хотин): Мени ушла (қўйма) ва менга хоҳлаганингни тақсимлаб бер, дейди. У деди: Агар иккаласи рози бўлса, зарари йўқ.