حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُقَاتِلٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ {وَإِنِ امْرَأَةٌ خَافَتْ مِنْ بَعْلِهَا نُشُوزًا أَوْ إِعْرَاضًا}. قَالَتِ الرَّجُلُ تَكُونُ عِنْدَهُ الْمَرْأَةُ لَيْسَ بِمُسْتَكْثِرٍ مِنْهَا يُرِيدُ أَنْ يُفَارِقَهَا فَتَقُولُ أَجْعَلُكَ مِنْ شَأْنِي فِي حِلٍّ. فَنَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ فِي ذَلِكَ.
Муҳаммад ибн Муқотил бизга айтди, Абдуллаҳ бизга хабар берди, Ҳишом ибн Урва бизга хабар берди, у отасидан, у Оиша розияллаҳу анҳодан: «Агар бир аёл эрининг нушузи (юз ўгириши) ёки эърозидан қўрқса» — у деди: У — ёнида аёли бўлган кишидур, ундан кўп (рағбат) қилмайди, ундан ажрашишни хоҳлайди. У (аёл) дейди: «Сени мендаги ҳақим борасида ҳалол (озод) қиламан (харжим ва галим талаб қилмайман).» Шу ҳақда бу оят нозил бўлди.