حَدَّثَنَا عُبَيْدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ {وَيَسْتَفْتُونَكَ فِي النِّسَاءِ قُلِ اللَّهُ يُفْتِيكُمْ فِيهِنَّ} إِلَى قَوْلِهِ {وَتَرْغَبُونَ أَنْ تَنْكِحُوهُنَّ}. قَالَتْ هُوَ الرَّجُلُ تَكُونُ عِنْدَهُ الْيَتِيمَةُ، هُوَ وَلِيُّهَا وَوَارِثُهَا، فَأَشْرَكَتْهُ فِي مَالِهِ حَتَّى فِي الْعِذْقِ، فَيَرْغَبُ أَنْ يَنْكِحَهَا، وَيَكْرَهُ أَنْ يُزَوِّجَهَا رَجُلاً، فَيَشْرَكُهُ فِي مَالِهِ بِمَا شَرِكَتْهُ فَيَعْضُلَهَا فَنَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ.
Убайд ибн Исмоил бизга айтди, Абу Усома бизга айтди, Ҳишом ибн Урва бизга айтди, у отасидан, у Оиша розияллаҳу анҳодан: «Сендан аёллар ҳақида фатво сўрайдилар. Айт: Аллаҳ сизларга улар ҳақида фатво беради» — «Уларга уйланишни хоҳлайсиз» сўзигача. У деди: У — ёнида етим (қиз) бўлган кишидур, у (қизнинг) валийси ва ворисидур. У (қиз) молида унга — ҳатто хурмо дарахтида ҳам — шерик бўлиб қолди. У унга уйланишни хоҳлайди, лекин уни бошқа кишига никоҳлаб беришни ёқтирмайди — у (бошқа киши) қиз шерик бўлган нарса билан молида шерик бўлиб қолишидан (хавфсираб) — ва уни (бошқага тегишдан) тўсади. Шунда бу оят нозил бўлди.