حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، قَالَ حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ، عَنِ الأَسْوَدِ، قَالَ كُنَّا فِي حَلْقَةِ عَبْدِ اللَّهِ فَجَاءَ حُذَيْفَةُ حَتَّى قَامَ عَلَيْنَا، فَسَلَّمَ ثُمَّ قَالَ لَقَدْ أُنْزِلَ النِّفَاقُ عَلَى قَوْمٍ خَيْرٍ مِنْكُمْ. قَالَ الأَسْوَدُ سُبْحَانَ اللَّهِ، إِنَّ اللَّهَ يَقُولُ {إِنَّ الْمُنَافِقِينَ فِي الدَّرَكِ الأَسْفَلِ مِنَ النَّارِ} فَتَبَسَّمَ عَبْدُ اللَّهِ، وَجَلَسَ حُذَيْفَةُ فِي نَاحِيَةِ الْمَسْجِدِ، فَقَامَ عَبْدُ اللَّهِ فَتَفَرَّقَ أَصْحَابُهُ، فَرَمَانِي بِالْحَصَا، فَأَتَيْتُهُ فَقَالَ حُذَيْفَةُ عَجِبْتُ مِنْ ضَحِكِهِ، وَقَدْ عَرَفَ مَا قُلْتُ، لَقَدْ أُنْزِلَ النِّفَاقُ عَلَى قَوْمٍ كَانُوا خَيْرًا مِنْكُمْ، ثُمَّ تَابُوا فَتَابَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ.
Умар ибн Ҳафс бизга айтди, отам бизга айтди, Аъмаш бизга айтди, деди: Менга Иброҳим айтди, у ал-Асваддан: У айтди: Биз Абдуллаҳнинг ҳалқасида (мажлисида) эдик. Ҳузайфа келиб, олдимизда турди ва салом берди, кейин деди: «Нифоқ сизлардан яхшироқ қавмга нозил бўлган эди.» ал-Асвад деди: «Субҳаналлаҳ! Аллаҳ: «Албатта мунофиқлар дўзахнинг энг пастки даражасида бўладилар» дейди-ку.» Абдуллаҳ табассум қилди. Ҳузайфа масжиднинг бир четида ўтирди. Абдуллаҳ турди, унинг шериклари тарқалдилар. (Ҳузайфа) менга тош отди (чақирди). Мен унинг олдиға келдим. Ҳузайфа деди: «Унинг кулганидан ажабландим, ҳолбуки мен айтган нарсани билди. Нифоқ сизлардан яхшироқ қавмга нозил бўлган эди, кейин улар тавба қилдилар, Аллаҳ ҳам тавбаларини қабул қилди.»