حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا الزُّهْرِيُّ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، قَالَ مَرَّ عُمَرُ فِي الْمَسْجِدِ وَحَسَّانُ يُنْشِدُ، فَقَالَ كُنْتُ أُنْشِدُ فِيهِ، وَفِيهِ مَنْ هُوَ خَيْرٌ مِنْكَ، ثُمَّ الْتَفَتَ إِلَى أَبِي هُرَيْرَةَ، فَقَالَ أَنْشُدُكَ بِاللَّهِ، أَسَمِعْتَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " أَجِبْ عَنِّي، اللَّهُمَّ أَيِّدْهُ بِرُوحِ الْقُدُسِ ". قَالَ نَعَمْ.
Али ибн Абдуллаҳ бизга айтди, Суфён бизга айтди, Зуҳрий бизга айтди, Саъид ибнул-Мусайябдан, у деди: Умар масжиддан ўтди, Ҳассон (шеър) ўқиётган эди. У (уни айблаб қаради). У (Ҳассон): «Мен унда (масжидда) шеър ўқир эдим, унда сендан яхшироқ (Набий) ҳам бор эди», деди. Сўнг Абу Ҳурайрага ўгирилиб: «Сени Аллаҳни ўртага қўйиб сўрайман: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг: ‹Мендан (кофирларга) жавоб бер; Аллаҳим, уни Руҳул-Қудус (Жибрил) билан қўлла›, деганини эшитганмисан?», деди. У: «Ҳа», деди.