حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ حَدَّثَنِي سَالِمُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " لاَ حَسَدَ إِلاَّ عَلَى اثْنَتَيْنِ، رَجُلٌ آتَاهُ اللَّهُ الْكِتَابَ وَقَامَ بِهِ آنَاءَ اللَّيْلِ، وَرَجُلٌ أَعْطَاهُ اللَّهُ مَالاً فَهْوَ يَتَصَدَّقُ بِهِ آنَاءَ اللَّيْلِ وَالنَّهَارِ ".
Абул Ямон, Шуъайбдан, у Зуҳрийдан: Менга Солим ибн Абдуллаҳ айтиб берди: Абдуллаҳ ибн Умар (розияллаҳу анҳумо) айтди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг: «Фақат икки (киши)га ҳасад (ғибта) бўлади: Аллаҳ китоб (Қуръан) ато қилган ва у билан кечанинг (турли) соатларида (намозга) турган кишига, ва Аллаҳ мол берган ва у билан кеча-кундузнинг (турли) соатларида садақа қилувчи кишига» деганларини эшитдим.
Али ибн Иброҳим, Равҳдан, у Шуъбадан, у Сулаймондан: Заквонни эшитдим, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилади: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Фақат икки (киши)га ҳасад (ғибта) бўлади: Аллаҳ Қуръан ўргатган ва у уни кеча соатлари ва кундуз соатларида тиловат қилувчи кишига — уни қўшниси эшитиб: Қанийди менга ҳам фалончига берилгани каби берилса, мен ҳам у қилган каби қилсам, дейди; ва Аллаҳ мол берган ва у уни ҳақ (йўлида) сарфлайдиган кишига — бир киши: Қанийди менга ҳам фалончига берилгани каби берилса, мен ҳам у қилган каби қилсам, дейди» дедилар.