حَدَّثَنَا الْحُمَيْدِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ زَيْنَبَ، عَنْ أُمِّ حَبِيبَةَ، قَالَتْ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَلْ لَكَ فِي بِنْتِ أَبِي سُفْيَانَ قَالَ " فَأَفْعَلُ مَاذَا ". قُلْتُ تَنْكِحُ. قَالَ " أَتُحِبِّينَ ". قُلْتُ لَسْتُ لَكَ بِمُخْلِيَةٍ، وَأَحَبُّ مَنْ شَرِكَنِي فِيكَ أُخْتِي. قَالَ " إِنَّهَا لاَ تَحِلُّ لِي ". قُلْتُ بَلَغَنِي أَنَّكَ تَخْطُبُ. قَالَ " ابْنَةَ أُمِّ سَلَمَةَ ". قُلْتُ نَعَمْ. قَالَ " لَوْ لَمْ تَكُنْ رَبِيبَتِي مَا حَلَّتْ لِي، أَرْضَعَتْنِي وَأَبَاهَا ثُوَيْبَةُ، فَلاَ تَعْرِضْنَ عَلَىَّ بَنَاتِكُنَّ وَلاَ أَخَوَاتِكُنَّ ". وَقَالَ اللَّيْثُ حَدَّثَنَا هِشَامٌ دُرَّةُ بِنْتُ أَبِي سَلَمَةَ.
Ҳумайдий, Суфёндан, у Ҳишомдан, у отасидан, у Зайнабдан, у Умму Ҳабибадан ривоят қилади: У: Эй Расулуллаҳ, Абу Суфён қизига (уйланиш)да истагингиз борми? дедим. У: «Нима қилай?» дедилар. Мен: Уни никоҳласангиз, дедим. У: «Буни хоҳлайсанми?» дедилар. Мен: Мен сизга ягона (хотин) эмасман, ва менга сизда шерик бўлувчининг энг севимлиси опамдир, дедим. У: «У менга ҳалол бўлмайди» дедилар. Мен: Бизга сен совчилик қиляпсан деб етди, дедим. У: «Умму Салама қизигами?» дедилар. Мен: Ҳа, дедим. У: «Агар у менинг ўгай қизим бўлмаганида ҳам, менга ҳалол бўлмас эди, мени ва унинг отасини Сувайба эмизган. Бас, менга қизларингизни ва опа-сингилларингизни таклиф қилманглар» дедилар. Лайс: Бизга Ҳишом айтиб берди: (У) Дурра бинти Абу Салама (эди), деди.