حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ نَصْرٍ، حَدَّثَنَا حُسَيْنٌ الْجُعْفِيُّ، عَنْ زَائِدَةَ، عَنْ مَيْسَرَةَ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ كَانَ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ فَلاَ يُؤْذِي جَارَهُ ". وَاسْتَوْصُوا بِالنِّسَاءِ خَيْرًا فَإِنَّهُنَّ خُلِقْنَ مِنْ ضِلَعٍ وَإِنَّ أَعْوَجَ شَيْءٍ فِي الضِّلَعِ أَعْلَاهُ فَإِنْ ذَهَبْتَ تُقِيمُهُ كَسَرْتَهُ وَإِنْ تَرَكْتَهُ لَمْ يَزَلْ أَعْوَجَ فَاسْتَوْصُوا بِالنِّسَاءِ خَيْرًا
Ишоқ ибн Наср, Ҳусайн Жуъфийдан, у Зоидадан, у Майсарадан, у Абу Ҳозимдан, у Абу Ҳурайрадан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилди: «Ким Аллаҳга ва охират кунига иймон келтирса, қўшнисига озор бермасин. Аёллар ҳақида бир-бирингизга яхшилик тавсия қилинглар, чунки улар қовурғадан яратилган; қовурғанинг энг эгри (қисми) унинг юқорисидир. Агар уни тўғриламоқчи бўлсанг, синдириб қўясан; агар уни (ўз ҳолига) қолдирсанг, эгри бўлиб қолаверади. Бас, аёллар ҳақида бир-бирингизга яхшилик тавсия қилинглар» дедилар.
حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ نَصْرٍ، حَدَّثَنَا حُسَيْنٌ الْجُعْفِيُّ، عَنْ زَائِدَةَ، عَنْ مَيْسَرَةَ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ كَانَ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ فَلاَ يُؤْذِي جَارَهُ ". وَاسْتَوْصُوا بِالنِّسَاءِ خَيْرًا فَإِنَّهُنَّ خُلِقْنَ مِنْ ضِلَعٍ وَإِنَّ أَعْوَجَ شَيْءٍ فِي الضِّلَعِ أَعْلَاهُ فَإِنْ ذَهَبْتَ تُقِيمُهُ كَسَرْتَهُ وَإِنْ تَرَكْتَهُ لَمْ يَزَلْ أَعْوَجَ فَاسْتَوْصُوا بِالنِّسَاءِ خَيْرًا
Ишоқ ибн Наср, Ҳусайн Жуъфийдан, у Зоидадан, у Майсарадан, у Абу Ҳозимдан, у Абу Ҳурайрадан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилди: «Ким Аллаҳга ва охират кунига иймон келтирса, қўшнисига озор бермасин. Аёллар ҳақида бир-бирингизга яхшилик тавсия қилинглар, чунки улар қовурғадан яратилган; қовурғанинг энг эгри (қисми) унинг юқорисидир. Агар уни тўғриламоқчи бўлсанг, синдириб қўясан; агар уни (ўз ҳолига) қолдирсанг, эгри бўлиб қолаверади. Бас, аёллар ҳақида бир-бирингизга яхшилик тавсия қилинглар» дедилар.
حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ كُنَّا نَتَّقِي الْكَلاَمَ وَالاِنْبِسَاطَ إِلَى نِسَائِنَا عَلَى عَهْدِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم هَيْبَةَ أَنْ يُنْزَلَ فِينَا شَىْءٌ فَلَمَّا تُوُفِّيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم تَكَلَّمْنَا وَانْبَسَطْنَا.
Абу Нуъайм, Суфёндан, у Абдуллаҳ ибн Динордан, у Ибн Умардан (розияллаҳу анҳумо) ривоят қилади: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам замонида хотинларимизга (қарата) гапиришдан ва очиқланишдан (эркин сўзлашдан) — биз ҳақимизда бирор нарса (оят) нозил бўлишидан ҳайиқиб — эҳтиёт бўлардик. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам вафот этганда, гапирдик ва очиқландик.