حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ بْنُ مَنْصُورٍ، أَخْبَرَنَا رَوْحُ بْنُ عُبَادَةَ، حَدَّثَنَا شِبْلٌ، عَنِ ابْنِ أَبِي نَجِيحٍ، عَنْ مُجَاهِدٍ، {وَالَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنْكُمْ وَيَذَرُونَ أَزْوَاجًا} قَالَ كَانَتْ هَذِهِ الْعِدَّةُ تَعْتَدُّ عِنْدَ أَهْلِ زَوْجِهَا وَاجِبًا، فَأَنْزَلَ اللَّهُ {وَالَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنْكُمْ وَيَذَرُونَ أَزْوَاجًا وَصِيَّةً لأَزْوَاجِهِمْ مَتَاعًا إِلَى الْحَوْلِ غَيْرَ إِخْرَاجٍ فَإِنْ خَرَجْنَ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيمَا فَعَلْنَ فِي أَنْفُسِهِنَّ مِنْ مَعْرُوفٍ} قَالَ جَعَلَ اللَّهُ لَهَا تَمَامَ السَّنَةِ سَبْعَةَ أَشْهُرٍ وَعِشْرِينَ لَيْلَةً وَصِيَّةً إِنْ شَاءَتْ سَكَنَتْ فِي وَصِيَّتِهَا، وَإِنْ شَاءَتْ خَرَجَتْ، وَهْوَ قَوْلُ اللَّهِ تَعَالَى {غَيْرَ إِخْرَاجٍ فَإِنْ خَرَجْنَ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْكُمْ} فَالْعِدَّةُ كَمَا هِيَ، وَاجِبٌ عَلَيْهَا، زَعَمَ ذَلِكَ عَنْ مُجَاهِدٍ. وَقَالَ عَطَاءٌ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ نَسَخَتْ هَذِهِ الآيَةُ عِدَّتَهَا عِنْدَ أَهْلِهَا، فَتَعْتَدُّ حَيْثُ شَاءَتْ، وَقَوْلُ اللَّهِ تَعَالَى {غَيْرَ إِخْرَاجٍ}. وَقَالَ عَطَاءٌ إِنْ شَاءَتِ اعْتَدَّتْ عِنْدَ أَهْلِهَا، وَسَكَنَتْ فِي وَصِيَّتِهَا، وَإِنْ شَاءَتْ خَرَجَتْ لِقَوْلِ اللَّهِ {فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيمَا فَعَلْنَ}. قَالَ عَطَاءٌ ثُمَّ جَاءَ الْمِيرَاثُ فَنَسَخَ السُّكْنَى، فَتَعْتَدُّ حَيْثُ شَاءَتْ، وَلاَ سُكْنَى لَهَا.
Ишоқ ибн Мансур, Равҳ ибн Убодадан, у Шиблдан, у Ибн Абу Нажиҳдан, у Мужоҳиддан ривоят қилади: «Сизлардан вафот этиб, хотинларини қолдириб кетганлар» (ояти ҳақида): У: Бу идда эри аҳлининг ҳузурида (ўтказилиши) вожиб эди. Сўнг Аллаҳ «Сизлардан вафот этиб, хотинларини қолдириб кетганлар — хотинлари учун (уйдан) чиқарилмай, бир йилгача фойдаланишни (таъминлашни) васият (қилсинлар); агар (ўзлари) чиқиб кетса, улар ўз жонлари ҳақида маъруф (жоиз) иш қилганларида, сизларга гуноҳ йўқ» (оятини) нозил қилди. У: Аллаҳ унга бир йилнинг тўласи — етти ой йигирма кунини васият (сифатида) қилди; агар хоҳласа, васиятида (уйида) яшаб турар, агар хоҳласа, чиқиб кетар — бу Аллаҳ таолонинг «чиқарилмай; агар чиқсалар, сизларга гуноҳ йўқ» деган сўзидир. Идда эса ўз ҳолича унга вожиб, деди — буни Мужоҳиддан даъво қилди. Ато: Ибн Аббос: Бу оят унинг аҳли ҳузурида (ўтказадиган) иддасини насх қилди (бекор қилди), энди у хоҳлаган жойида идда ўтказади, деди ва Аллаҳ таолонинг «чиқарилмай» деган сўзи (ҳам шунда), деди. Ато: Агар хоҳласа, аҳли ҳузурида идда ўтказар ва васиятида (уйда) яшар, агар хоҳласа, чиқиб кетар — Аллаҳнинг «улар қилган ишда сизларга гуноҳ йўқ» деган сўзи сабабли, деди. Ато: Сўнг мерос (ояти) келиб, (уйда) яшашни (вожиб бўлишини) насх қилди, энди у хоҳлаган жойида идда ўтказади, унга (вожиб) яшаш жойи йўқ, деди.