حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ، أَخْبَرَنَا هِشَامٌ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ زَيْنَبَ ابْنَةِ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ أُمِّ سَلَمَةَ، قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَلْ لِي مِنْ أَجْرٍ فِي بَنِي أَبِي سَلَمَةَ أَنْ أُنْفِقَ عَلَيْهِمْ، وَلَسْتُ بِتَارِكَتِهِمْ هَكَذَا وَهَكَذَا، إِنَّمَا هُمْ بَنِيَّ. قَالَ " نَعَمْ لَكِ أَجْرُ مَا أَنْفَقْتِ عَلَيْهِمْ ".
Мусо ибн Исмоил, Вуҳайбдан, у Ҳишомдан, у отасидан, у Зайнаб бинти Абу Саламадан, у Умму Саламадан ривоят қилади: Мен: Эй Расулуллаҳ, Абу Саламанинг болаларига сарфласам, менга ажр борми? Мен уларни шундай-шундай (паришон) ташлаб қўювчи эмасман, улар менинг болаларим-ку, дедим. У: «Ҳа, сенга уларга сарфлаганинг ажри бордир» дедилар.