حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، قَالَ أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي بَعْضِ أَسْفَارِهِ، حَتَّى إِذَا كُنَّا بِالْبَيْدَاءِ ـ أَوْ بِذَاتِ الْجَيْشِ ـ انْقَطَعَ عِقْدٌ لِي، فَأَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى الْتِمَاسِهِ، وَأَقَامَ النَّاسُ مَعَهُ، وَلَيْسُوا عَلَى مَاءٍ، فَأَتَى النَّاسُ إِلَى أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ فَقَالُوا أَلاَ تَرَى مَا صَنَعَتْ عَائِشَةُ أَقَامَتْ بِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَالنَّاسِ، وَلَيْسُوا عَلَى مَاءٍ، وَلَيْسَ مَعَهُمْ مَاءٌ. فَجَاءَ أَبُو بَكْرٍ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَاضِعٌ رَأْسَهُ عَلَى فَخِذِي قَدْ نَامَ فَقَالَ حَبَسْتِ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَالنَّاسَ، وَلَيْسُوا عَلَى مَاءٍ، وَلَيْسَ مَعَهُمْ مَاءٌ. فَقَالَتْ عَائِشَةُ فَعَاتَبَنِي أَبُو بَكْرٍ، وَقَالَ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَقُولَ، وَجَعَلَ يَطْعُنُنِي بِيَدِهِ فِي خَاصِرَتِي، فَلاَ يَمْنَعُنِي مِنَ التَّحَرُّكِ إِلاَّ مَكَانُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى فَخِذِي، فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ أَصْبَحَ عَلَى غَيْرِ مَاءٍ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ آيَةَ التَّيَمُّمِ فَتَيَمَّمُوا. فَقَالَ أُسَيْدُ بْنُ الْحُضَيْرِ مَا هِيَ بِأَوَّلِ بَرَكَتِكُمْ يَا آلَ أَبِي بَكْرٍ. قَالَتْ فَبَعَثْنَا الْبَعِيرَ الَّذِي كُنْتُ عَلَيْهِ، فَأَصَبْنَا الْعِقْدَ تَحْتَهُ.
Бизга Абдуллаҳ ибн Юсуф ривоят қилди, у деди: бизга Молик, Абдурраҳмон ибн ал-Қосимдан, у отасидан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг хотини Оишадан хабар берди, у деди: Биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан у кишининг сафарларидан бирида чиқдик. Ниҳоят, Байдода — ёки Зотул-Жайшда — бўлганимизда, менинг маржоним (тақинчоғим) узилиб (йўқолиб) қолди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни излаш учун (ўша ерда) қолдилар, одамлар ҳам у киши билан бирга қолди — улар сувсиз (жойда) эдилар. Одамлар Абу Бакр Сиддиқнинг олдига келиб: «Оиша нима қилганини кўрмайсанми? Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ва одамларни (сувсиз жойда) ушлаб қолди — улар сувсиз, ёнларида сув йўқ,» дедилар. Абу Бакр келди — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бошларини соним устига қўйиб ухлаган эдилар. У: «Сен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни ва одамларни ушлаб қолдинг — улар сувсиз, ёнларида сув йўқ,» деди. Оиша деди: Абу Бакр мени койиди ва Аллаҳ хоҳлаганча (гап) айтди ва қўли билан биқинимга турта бошлади. Мени қимирлашдан фақат Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг соним устидаги (боши) тўсиб турарди. Тонг отганда, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) сувсиз ҳолатда турдилар. Шунда Аллаҳ таяммум оятини нозил қилди ва улар таяммум қилдилар. Усайд ибн ал-Ҳузайр: «Бу сизнинг илк баракангиз эмас, эй Абу Бакр хонадони,» деди. (Оиша) деди: Биз мен миниб турган туяни (турғизиб) юбордик, маржонни унинг остидан топдик.