حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ أَبِي مُوسَى الأَشْعَرِي ِّ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " أَطْعِمُوا الْجَائِعَ، وَعُودُوا الْمَرِيضَ، وَفُكُّوا الْعَانِيَ ". قَالَ سُفْيَانُ وَالْعَانِي الأَسِيرُ.
Муҳаммад ибн Касир, Суфёндан, у Мансурдан, у Абу Воилдан, у Абу Мусо Ашъарийдан (розияллаҳу анҳу), у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилди: «Очни таомлантиринглар, касални йўқланглар ва асирни озод қилинглар» дедилар. Суфён: «Они» — асирдир, деди.
حَدَّثَنَا يُوسُفُ بْنُ عِيسَى، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ مَا شَبِعَ آلُ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم مِنْ طَعَامٍ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ حَتَّى قُبِضَ.
Юсуф ибн Ийсо, Муҳаммад ибн Фузайлдан, у отасидан, у Абу Ҳозимдан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилади: У: Муҳаммад соллаллаҳу алайҳи васаллам оиласи (у киши) вафот этгангача уч кун (кетма-кет) таомдан тўймаган, деди.
وَعَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَصَابَنِي جَهْدٌ شَدِيدٌ فَلَقِيتُ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ، فَاسْتَقْرَأْتُهُ آيَةً مِنْ كِتَابِ اللَّهِ، فَدَخَلَ دَارَهُ وَفَتَحَهَا عَلَىَّ، فَمَشَيْتُ غَيْرَ بَعِيدٍ، فَخَرَرْتُ لِوَجْهِي مِنَ الْجَهْدِ وَالْجُوعِ فَإِذَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَائِمٌ عَلَى رَأْسِي فَقَالَ " يَا أَبَا هُرَيْرَةَ ". فَقُلْتُ لَبَّيْكَ رَسُولَ اللَّهِ وَسَعْدَيْكَ. فَأَخَذَ بِيَدِي فَأَقَامَنِي، وَعَرَفَ الَّذِي بِي، فَانْطَلَقَ بِي إِلَى رَحْلِهِ، فَأَمَرَ لِي بِعُسٍّ مِنْ لَبَنٍ فَشَرِبْتُ مِنْهُ، ثُمَّ قَالَ " عُدْ يَا أَبَا هِرٍّ ". فَعُدْتُ فَشَرِبْتُ، ثُمَّ قَالَ " عُدْ ". فَعُدْتُ فَشَرِبْتُ حَتَّى اسْتَوَى بَطْنِي فَصَارَ كَالْقِدْحِ ـ قَالَ ـ فَلَقِيتُ عُمَرَ وَذَكَرْتُ لَهُ الَّذِي كَانَ مِنْ أَمْرِي وَقُلْتُ لَهُ تَوَلَّى اللَّهُ ذَلِكَ مَنْ كَانَ أَحَقَّ بِهِ مِنْكَ يَا عُمَرُ، وَاللَّهِ لَقَدِ اسْتَقْرَأْتُكَ الآيَةَ وَلأَنَا أَقْرَأُ لَهَا مِنْكَ. قَالَ عُمَرُ وَاللَّهِ لأَنْ أَكُونَ أَدْخَلْتُكَ أَحَبُّ إِلَىَّ مِنْ أَنْ يَكُونَ لِي مِثْلُ حُمْرِ النَّعَمِ.
Абу Ҳозимдан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилади: Менга қаттиқ машаққат (очлик) етди. Мен Умар ибн Хаттобни учратиб, ундан Аллаҳнинг китобидан бир оятни ўқиб беришини сўрадим (овқат умидида). У ўз уйига кириб кетди ва уни (эшикни) менга очди (лекин овқат бермади). Мен узоқ юрмай, машаққат ва очликдан юзтубон йиқилдим. Мана, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бошим устида турибдилар. У: «Эй Абу Ҳурайра» дедилар. Мен: Лаббай, эй Расулуллаҳ, саъдай (хизматингизга тайёрман), дедим. У қўлимдан тутиб, мени турғазди ва менинг ҳолатимни билди, мени ўз манзилига олиб борди, менга бир коса сут (беришни) буюрди, мен ундан ичдим. Сўнг: «Яна (ич), эй Абу Ҳир» дедилар. Мен яна ичдим. Сўнг: «Яна (ич)» дедилар. Мен яна ичдим, ҳатто қорним тўлиб, идишдек (юмалоқ) бўлди. (Абу Ҳурайра) айтди: Мен Умарни учратиб, унга бўлган ишимни зикр қилдим ва унга: Аллаҳбу ишни сендан унга ҳақлироқ зотга (Расулга) топширди, эй Умар; Аллаҳга қасам, мен сендан ўша оятни ўқиб беришни сўрадим, ҳолбуки мен уни сендан яхшироқ ўқийман, дедим. Умар: Аллаҳга қасам, мен сени (уйимга) киритган бўлишим, менга қизил туялар (энг қимматли мол) бўлишидан севимлироқдир, деди.