حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، عَنِ ابْنِ عَوْنٍ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنِ ابْنِ أَبِي لَيْلَى، قَالَ خَرَجْنَا مَعَ حُذَيْفَةَ وَذَكَرَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لاَ تَشْرَبُوا فِي آنِيَةِ الذَّهَبِ وَالْفِضَّةِ، وَلاَ تَلْبَسُوا الْحَرِيرَ وَالدِّيبَاجَ، فَإِنَّهَا لَهُمْ فِي الدُّنْيَا وَلَكُمْ فِي الآخِرَةِ ".
Муҳаммад ибнул Мусанно, Ибн Абу Адийдан, у Ибн Авндан, у Мужоҳиддан, у Ибн Абу Лайлодан ривоят қилади: У: Биз Ҳузайфа билан чиқдик, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни зикр қилди: «Олтин-кумуш идишларда ичманглар ва ипак (ҳарир) ва дебож кийманглар, чунки улар улар (кофирлар) учун дунёда, сизлар учун эса охиратдадир» дедилар (деб айтди).
حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكُ بْنُ أَنَسٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ، عَنْ أُمِّ سَلَمَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " الَّذِي يَشْرَبُ فِي إِنَاءِ الْفِضَّةِ إِنَّمَا يُجَرْجِرُ فِي بَطْنِهِ نَارَ جَهَنَّمَ ".
Исмоил: Менга Молик ибн Анас, у Нофиъдан, у Зайд ибн Абдуллаҳ ибн Умардан, у Абдуллаҳ ибн Абдураҳмон ибн Абу Бакр Сиддиқдан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг хотини Умму Саламадан айтиб берди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Кумуш идишда ичадиган киши, албатта ўз қорнига жаҳаннам ўтини қулқуллатиб (қуяди)» дедилар.
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنِ الأَشْعَثِ بْنِ سُلَيْمٍ، عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ سُوَيْدِ بْنِ مُقَرِّنٍ، عَنِ الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ، قَالَ أَمَرَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِسَبْعٍ، وَنَهَانَا عَنْ سَبْعٍ، أَمَرَنَا بِعِيَادَةِ الْمَرِيضِ، وَاتِّبَاعِ الْجِنَازَةِ، وَتَشْمِيتِ الْعَاطِسِ، وَإِجَابَةِ الدَّاعِي، وَإِفْشَاءِ السَّلاَمِ، وَنَصْرِ الْمَظْلُومِ وَإِبْرَارِ الْمُقْسِمِ، وَنَهَانَا عَنْ خَوَاتِيمِ الذَّهَبِ، وَعَنِ الشُّرْبِ فِي الْفِضَّةِ ـ أَوْ قَالَ آنِيَةِ الْفِضَّةِ ـ وَعَنِ الْمَيَاثِرِ وَالْقَسِّيِّ، وَعَنْ لُبْسِ الْحَرِيرِ وَالدِّيبَاجِ وَالإِسْتَبْرَقِ.
Мусо ибн Исмоил, Абу Авонадан, у Ашъас ибн Сулаймдан, у Муовия ибн Сувайд ибн Муқарриндан, у Баро ибн Озибдан ривоят қилади: У: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бизни етти (нарса)га буюрдилар ва етти (нарса)дан қайтардилар. Бизни: касални йўқлаб боришга, жанозага эргашишга, аксирганга (алҳамдулиллаҳ деса) жавоб (ярҳамукаллаҳ) беришга, даъват этувчининг (таклифига) жавоб беришга, саломни ёйишга, мазлумга ёрдам беришга ва қасам ичувчини (қасамида) рост чиқаришга буюрдилар; бизни: олтин узуклардан, кумуш(идиш)да ичишдан — ёки: кумуш идишлардан, деди — эгар безаклари (маёсир) ва қассий (ипакли) кийимдан, ипак (ҳарир), дебож ва истабрақ (қалин ипак) кийишдан қайтардилар. деди.