حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي بَكْرٍ، حَدَّثَنَا مُعْتَمِرٌ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي سَعِيدٍ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَحْتَجِرُ حَصِيرًا بِاللَّيْلِ فَيُصَلِّي، وَيَبْسُطُهُ بِالنَّهَارِ فَيَجْلِسُ عَلَيْهِ، فَجَعَلَ النَّاسُ يَثُوبُونَ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَيُصَلُّونَ بِصَلاَتِهِ حَتَّى كَثُرُوا فَأَقْبَلَ فَقَالَ " يَا أَيُّهَا النَّاسُ خُذُوا مِنَ الأَعْمَالِ مَا تُطِيقُونَ، فَإِنَّ اللَّهَ لاَ يَمَلُّ حَتَّى تَمَلُّوا، وَإِنَّ أَحَبَّ الأَعْمَالِ إِلَى اللَّهِ مَا دَامَ وَإِنْ قَلَّ ".
Муҳаммад ибн Абу Бакр, Муътамирдан, у Убайдуллаҳдан, у Саид ибн Абу Саиддан, у Абу Салама ибн Абдураҳмондан, у Оишадан (розияллаҳу анҳо) ривоят қилади: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам кечаси бўйрадан (ўзларига) ҳужра (тўсиқ) ясар ва намоз ўқир, кундузи уни ёйиб, устида ўтирар эдилар. Одамлар Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига (йиғилиб) қайта бошладилар ва у кишининг намози билан (бирга) ўқий бошладилар, ҳатто кўпайиб кетдилар. У киши юзланиб: «Эй инсонлар, амаллардан кучингиз етадиганини олинглар (қилинглар), чунки Аллаҳ сизлар зерикмагунча (савоб беришдан) зерикмайди (тўхтамайди). Албатта Аллаҳга энг севимли амал — кам бўлса ҳам, давомли бўлганидир» дедилар.