حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ رَجُلاً، قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا يَلْبَسُ الْمُحْرِمُ مِنَ الثِّيَابِ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لاَ يَلْبَسُ الْمُحْرِمُ الْقَمِيصَ، وَلاَ السَّرَاوِيلَ، وَلاَ الْبُرْنُسَ، وَلاَ الْخُفَّيْنِ، إِلاَّ أَنْ لاَ يَجِدَ النَّعْلَيْنِ، فَلْيَلْبَسْ مَا هُوَ أَسْفَلُ مِنَ الْكَعْبَيْنِ ".
Қутайба, Ҳаммоддан, у Айюбдан, у Нофиъдан, у Ибн Умардан (розияллаҳу анҳумо) ривоят қилади: Бир киши: Эй Расулуллаҳ, муҳрим кийимлардан нимани кияди? деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Муҳрим кўйлак, иштон, бош кийим (бурнус) ва икки маҳси (хуф) киймасин — фақат наълайн топмаса, ошиғ(тўпиқ)дан пастроқ бўлган (маҳси)ни кийсин» дедилар.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، أَخْبَرَنَا ابْنُ عُيَيْنَةَ، عَنْ عَمْرٍو، سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ أَتَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَبْدَ اللَّهِ بْنَ أُبَىٍّ بَعْدَ مَا أُدْخِلَ قَبْرَهُ، فَأَمَرَ بِهِ فَأُخْرِجَ، وَوُضِعَ عَلَى رُكْبَتَيْهِ، وَنَفَثَ عَلَيْهِ مِنْ رِيقِهِ، وَأَلْبَسَهُ قَمِيصَهُ، وَاللَّهُ أَعْلَمُ.
Абдуллаҳ ибн Муҳаммад, Ибн Уяйнадан, у Амрдан ривоят қилади: У Жобир ибн Абдуллаҳни (розияллаҳу анҳумо) эшитди: У: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Абдуллаҳ ибн Убайнинг олдига — у қабрига қўйилганидан кейин — келдилар, у ҳақида буюрдилар, у (қабрдан) чиқарилди, у кишининг икки тиззаси устига қўйилди, у киши унга ўз сўлагидан пуфладилар ва унга ўз кўйлагини кийдирдилар. Аллаҳ билувчироқ, деди.
حَدَّثَنَا صَدَقَةُ، أَخْبَرَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، قَالَ أَخْبَرَنِي نَافِعٌ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ لَمَّا تُوُفِّيَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَىٍّ جَاءَ ابْنُهُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَعْطِنِي قَمِيصَكَ أُكَفِّنْهُ فِيهِ، وَصَلِّ عَلَيْهِ، وَاسْتَغْفِرْ لَهُ، فَأَعْطَاهُ قَمِيصَهُ، وَقَالَ " إِذَا فَرَغْتَ فَآذِنَّا ". فَلَمَّا فَرَغَ آذَنَهُ، فَجَاءَ لِيُصَلِّيَ عَلَيْهِ، فَجَذَبَهُ عُمَرُ فَقَالَ أَلَيْسَ قَدْ نَهَاكَ اللَّهُ أَنْ تُصَلِّيَ عَلَى الْمُنَافِقِينَ فَقَالَ {اسْتَغْفِرْ لَهُمْ أَوْ لاَ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ إِنْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ سَبْعِينَ مَرَّةً فَلَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ}. فَنَزَلَتْ {وَلاَ تُصَلِّ عَلَى أَحَدٍ مِنْهُمْ مَاتَ أَبَدًا} فَتَرَكَ الصَّلاَةَ عَلَيْهِمْ.
Садақа, Яҳё ибн Саиддан, у Убайдуллаҳдан: Менга Нофиъ, у Абдуллаҳдан хабар берди: У: Абдуллаҳ ибн Убай вафот этганида, унинг ўғли Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келиб: Эй Расулуллаҳ, менга кўйлагингизни беринг, мен уни унга кафан қилай; ва унга (жаноза) намоз ўқинг ва унга мағфират сўранг, деди. У киши унга ўз кўйлагини бердилар ва: «Тугатганингда бизга билдир» дедилар. У тугатганида, у кишига билдирди, у киши унга (жаноза) намоз ўқишга келдилар. Умар уни (орқага) тортди ва: Аллаҳ сени мунофиқларга намоз ўқишдан қайтармаганмиди? деб: «Уларга мағфират сўрасанг ҳам, сўрамасанг ҳам (барибир), уларга етмиш марта мағфират сўрасанг ҳам, Аллаҳ уларни ҳеч мағфират қилмас» (оятини) айтди, деди. Шунда: «Улардан ўлган бирортасига ҳеч қачон (жаноза) намоз ўқима» (ояти) нозил бўлди. У киши уларга намоз ўқишни тарк қилдилар.