حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ ثَابِتٍ الْبُنَانِيِّ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي مَسِيرٍ لَهُ فَحَدَا الْحَادِي، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " ارْفُقْ يَا أَنْجَشَةُ، وَيْحَكَ، بِالْقَوَارِيرِ ".
Одам, Шуъбадан, у Собит Бунонийдан, у Анас ибн Моликдан ривоят қилади: У: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ўз сафарларида эдилар, ҳудо (шеър) айт(увчи)ди (туяни ҳайдар)ди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Юмшоқ (оҳиста) қил, эй Анжаша, вой сенга, шиша(идиш)ларга (меҳрибон бўл)» дедилар, деди.
حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ، وَأَيُّوبَ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ فِي سَفَرٍ، وَكَانَ غُلاَمٌ يَحْدُو بِهِنَّ يُقَالُ لَهُ أَنْجَشَةُ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " رُوَيْدَكَ يَا أَنْجَشَةُ، سَوْقَكَ بِالْقَوَارِيرِ ". قَالَ أَبُو قِلاَبَةَ يَعْنِي النِّسَاءَ.
Сулаймон ибн Ҳарб, Ҳаммоддан, у Собитдан, у Анасдан; ва Айюб, у Абу Қилобадан, у Анасдан (розияллаҳу анҳу) ривоят қилади: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бир сафарда эдилар, аёлларни (юк-туяларда) ҳайдаб бораётган Анжаша деб аталувчи (қора) ғулом бор эди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга: «Оҳиста (секин), эй Анжаша, шиша(идиш)ларни ҳайдашинг(ни оҳиста қил)» дедилар — Абу Қилоба: Аёлларни (назарда тутди) (деди).
حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ، أَخْبَرَنَا حَبَّانُ، حَدَّثَنَا هَمَّامٌ، حَدَّثَنَا قَتَادَةُ، حَدَّثَنَا أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ، قَالَ كَانَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم حَادٍ يُقَالُ لَهُ أَنْجَشَةُ، وَكَانَ حَسَنَ الصَّوْتِ، فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " رُوَيْدَكَ يَا أَنْجَشَةُ، لاَ تَكْسِرِ الْقَوَارِيرَ ". قَالَ قَتَادَةُ يَعْنِي ضَعَفَةَ النِّسَاءِ.
Ишоқ, Ҳаббондан: Бизга Ҳаммом: Бизга Қатода: Бизга Анас ибн Молик айтиб берди: У: Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг Анжаша деб аталувчи ҳудо (шеър) айтувчиси бор эди, у чиройли овозли эди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга: «Оҳиста қил, эй Анжаша, шиша(идиш)ларни синдирма» дедилар. Қатода: Заиф аёлларни (назарда тутди) (деди).
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ شُعْبَةَ، قَالَ حَدَّثَنِي قَتَادَةُ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ كَانَ بِالْمَدِينَةِ فَزَعٌ فَرَكِبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَرَسًا لأَبِي طَلْحَةَ فَقَالَ " مَا رَأَيْنَا مِنْ شَىْءٍ، وَإِنْ وَجَدْنَاهُ لَبَحْرًا ".
Мусаддад, Яҳёдан, у Шуъбадан: Менга Қатода, у Анас ибн Моликдан айтиб берди: У: Мадинада бир қўрқинч (ғавғо) бўлди, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Абу Талҳанинг бир отини миндилар ва: «Биз ҳеч нарса (қўрқадиган) кўрмадик, биз уни (отни) эса денгиз(дек чопқир) топдик» дедилар, деди.