حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا مَهْدِيٌّ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي يَعْقُوبَ، عَنِ ابْنِ أَبِي نُعْمٍ، قَالَ كُنْتُ شَاهِدًا لاِبْنِ عُمَرَ وَسَأَلَهُ رَجُلٌ عَنْ دَمِ الْبَعُوضِ. فَقَالَ مِمَّنْ أَنْتَ فَقَالَ مِنْ أَهْلِ الْعِرَاقِ. قَالَ انْظُرُوا إِلَى هَذَا، يَسْأَلُنِي عَنْ دَمِ الْبَعُوضِ وَقَدْ قَتَلُوا ابْنَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَسَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " هُمَا رَيْحَانَتَاىَ مِنَ الدُّنْيَا ".
Мусо ибн Исмоил, Маҳдийдан: Бизга Ибн Абу Яъқуб, у Ибн Абу Нуъмдан айтиб берди: У: Мен Ибн Умарнинг олдида ҳозир эдим, бир киши ундан чивин (пашша) қони ҳақида сўради. У: Сен кимдансан? деди. У: Ироқ аҳлидан, деди. У: Мана бунга қаранглар — мендан чивин қони ҳақида сўраяпти, ҳолбуки улар Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг неварасини ўлдирдилар-ку! Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг шундай деяётганларини эшитдим: «Улар иккови менинг дунёдаги икки райҳоним (гулим)дир» дедилар, деди.
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي بَكْرٍ، أَنَّ عُرْوَةَ بْنَ الزُّبَيْرِ، أَخْبَرَهُ أَنَّ عَائِشَةَ زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم حَدَّثَتْهُ قَالَتْ جَاءَتْنِي امْرَأَةٌ مَعَهَا ابْنَتَانِ تَسْأَلُنِي، فَلَمْ تَجِدْ عِنْدِي غَيْرَ تَمْرَةٍ وَاحِدَةٍ، فَأَعْطَيْتُهَا، فَقَسَمَتْهَا بَيْنَ ابْنَتَيْهَا، ثُمَّ قَامَتْ فَخَرَجَتْ، فَدَخَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَحَدَّثْتُهُ فَقَالَ " مَنْ يَلِي مِنْ هَذِهِ الْبَنَاتِ شَيْئًا فَأَحْسَنَ إِلَيْهِنَّ كُنَّ لَهُ سِتْرًا مِنَ النَّارِ ".
Абул Ямон, Шуъайбдан, у Зуҳрийдан: Менга Абдуллаҳ ибн Абу Бакр айтиб берди: Урва ибнуз Зубайр унга хабар берди: Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг хотини Оиша унга айтиб берди: У: Менинг олдимга бир аёл келди, у билан икки қизи бор эди, у мендан (бирор нарса) сўрар эди, аммо менда битта хурмодан бошқа нарса топмади. Мен унга ўшани бердим. У уни икки қизи орасида тақсимлади, сўнг туриб чиқиб кетди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам кирдилар, мен у кишига буни айтиб бердим. У: «Ким мана шу қизлардан бирор нарсани (парвариш қилишни) зиммасига олса ва уларга яхшилик қилса, улар у учун дўзахдан тўсиқ бўладилар» дедилар, деди.
حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، حَدَّثَنَا سَعِيدٌ الْمَقْبُرِيُّ، حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ سُلَيْمٍ، حَدَّثَنَا أَبُو قَتَادَةَ، قَالَ خَرَجَ عَلَيْنَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَأُمَامَةُ بِنْتُ أَبِي الْعَاصِ عَلَى عَاتِقِهِ، فَصَلَّى فَإِذَا رَكَعَ وَضَعَهَا، وَإِذَا رَفَعَ رَفَعَهَا.
Абул Валид, Лайсдан: Бизга Саид Мақбурий: Бизга Амр ибн Сулайм: Бизга Абу Қатода айтиб берди: У: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бизнинг олдимизга чиқдилар, Абул Оснинг қизи Умома елкаларида эди. У киши намоз ўқидилар: рукуъ қилганларида уни қўяр, бошларини кўтарганларида уни (яна) кўтарар эдилар.
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، حَدَّثَنَا أَبُو سَلَمَةَ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَبَّلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْحَسَنَ بْنَ عَلِيٍّ وَعِنْدَهُ الأَقْرَعُ بْنُ حَابِسٍ التَّمِيمِيُّ جَالِسًا. فَقَالَ الأَقْرَعُ إِنَّ لِي عَشَرَةً مِنَ الْوَلَدِ مَا قَبَّلْتُ مِنْهُمْ أَحَدًا. فَنَظَرَ إِلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ قَالَ " مَنْ لاَ يَرْحَمُ لاَ يُرْحَمُ ".
Абул Ямон, Шуъайбдан, у Зуҳрийдан: Бизга Абу Салама ибн Абдураҳмон айтиб берди: Абу Ҳурайра (розияллаҳу анҳу): Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Ҳасан ибн Алини ўпдилар, у кишининг олдида Ақраъ ибн Ҳобис Тамимий ўтирган эди. Ақраъ: Менинг ўнта фарзандим бор, улардан биронтасини ҳам ўпмаганман, деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга қарадилар, сўнг: «Ким раҳм қилмаса, унга раҳм қилинмайди» дедилар, деди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ جَاءَ أَعْرَابِيٌّ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ تُقَبِّلُونَ الصِّبْيَانَ فَمَا نُقَبِّلُهُمْ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَوَ أَمْلِكُ لَكَ أَنْ نَزَعَ اللَّهُ مِنْ قَلْبِكَ الرَّحْمَةَ ".
Муҳаммад ибн Юсуф, Суфёндан, у Ҳишомдан, у Урвадан, у Оишадан (розияллаҳу анҳо) ривоят қилади: У: Бир аъробий Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келиб: Сизлар болаларни ўпасиз, биз эса уларни ўпмаймиз, деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Аллаҳ сенинг қалбингдан раҳматни олиб қўйган бўлса, мен сен учун (уни қайтаришга) эга бўламанми?» дедилар, деди.
حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي مَرْيَمَ، حَدَّثَنَا أَبُو غَسَّانَ، قَالَ حَدَّثَنِي زَيْدُ بْنُ أَسْلَمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ ـ رضى الله عنه ـ قَدِمَ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم سَبْىٌ، فَإِذَا امْرَأَةٌ مِنَ السَّبْىِ قَدْ تَحْلُبُ ثَدْيَهَا تَسْقِي، إِذَا وَجَدَتْ صَبِيًّا فِي السَّبْىِ أَخَذَتْهُ فَأَلْصَقَتْهُ بِبَطْنِهَا وَأَرْضَعَتْهُ، فَقَالَ لَنَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَتَرَوْنَ هَذِهِ طَارِحَةً وَلَدَهَا فِي النَّارِ ". قُلْنَا لاَ وَهْىَ تَقْدِرُ عَلَى أَنْ لاَ تَطْرَحَهُ. فَقَالَ " اللَّهُ أَرْحَمُ بِعِبَادِهِ مِنْ هَذِهِ بِوَلَدِهَا ".
Ибн Абу Марям, Абу Ғассондан: Менга Зайд ибн Аслам, у отасидан, у Умар ибнул Хаттобдан (розияллаҳу анҳу) айтиб берди: Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга асирлар келтирилди, бирдан асирлардан бир аёл кўкрагидан сут соғиб (кимнингдир боласини) эмизаётган эди: асирлар орасида бир болани топса, уни олиб қорнига ёпиштирар ва эмизар эди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бизга: «Бу аёл ўз боласини ўтга ташлайди деб ўйлайсизларми?» дедилар. Биз: Йўқ, у уни ташламасликка қодир ҳолда асло ташламайди, дедик. У: «Аллаҳ Ўз бандаларига — бу аёл ўз боласига (меҳрибон) бўлганидан кўра — раҳмлироқдир» дедилар.