حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي مَرْيَمَ، حَدَّثَنَا أَبُو غَسَّانَ، قَالَ حَدَّثَنِي زَيْدُ بْنُ أَسْلَمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ ـ رضى الله عنه ـ قَدِمَ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم سَبْىٌ، فَإِذَا امْرَأَةٌ مِنَ السَّبْىِ قَدْ تَحْلُبُ ثَدْيَهَا تَسْقِي، إِذَا وَجَدَتْ صَبِيًّا فِي السَّبْىِ أَخَذَتْهُ فَأَلْصَقَتْهُ بِبَطْنِهَا وَأَرْضَعَتْهُ، فَقَالَ لَنَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَتَرَوْنَ هَذِهِ طَارِحَةً وَلَدَهَا فِي النَّارِ ". قُلْنَا لاَ وَهْىَ تَقْدِرُ عَلَى أَنْ لاَ تَطْرَحَهُ. فَقَالَ " اللَّهُ أَرْحَمُ بِعِبَادِهِ مِنْ هَذِهِ بِوَلَدِهَا ".
Ибн Абу Марям, Абу Ғассондан: Менга Зайд ибн Аслам, у отасидан, у Умар ибнул Хаттобдан (розияллаҳу анҳу) айтиб берди: Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга асирлар келтирилди, бирдан асирлардан бир аёл кўкрагидан сут соғиб (кимнингдир боласини) эмизаётган эди: асирлар орасида бир болани топса, уни олиб қорнига ёпиштирар ва эмизар эди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бизга: «Бу аёл ўз боласини ўтга ташлайди деб ўйлайсизларми?» дедилар. Биз: Йўқ, у уни ташламасликка қодир ҳолда асло ташламайди, дедик. У: «Аллаҳ Ўз бандаларига — бу аёл ўз боласига (меҳрибон) бўлганидан кўра — раҳмлироқдир» дедилар.