حَدَّثَنِي الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ الْحُلْوَانِيُّ، وَمُحَمَّدُ بْنُ سَهْلٍ التَّمِيمِيُّ، - وَاللَّفْظُ لِحَسَنٍ - حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي مَرْيَمَ، حَدَّثَنَا أَبُو غَسَّانَ، حَدَّثَنِي زَيْدُ بْنُ أَسْلَمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ، أَنَّهُ قَالَ قَدِمَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِسَبْىٍ فَإِذَا امْرَأَةٌ مِنَ السَّبْىِ تَبْتَغِي إِذَا وَجَدَتْ صَبِيًّا فِي السَّبْىِ أَخَذَتْهُ فَأَلْصَقَتْهُ بِبَطْنِهَا وَأَرْضَعَتْهُ فَقَالَ لَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَتَرَوْنَ هَذِهِ الْمَرْأَةَ طَارِحَةً وَلَدَهَا فِي النَّارِ " . قُلْنَا لاَ وَاللَّهِ وَهِيَ تَقْدِرُ عَلَى أَنْ لاَ تَطْرَحَهُ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لَلَّهُ أَرْحَمُ بِعِبَادِهِ مِنْ هَذِهِ بِوَلَدِهَا " .
Менга ал-Ҳасан ибн Алий ал-Ҳулвоний ва Муҳаммад ибн Саҳл ат-Тамимий ривоят қилди — матн Ҳасанники —: бизга ибн Абу Марям ривоят қилди, бизга Абу Ғассон ривоят қилди, менга Зайд ибн Аслам отасидан, у Умар ибн Хаттобдан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ҳузурларига асирлар келтирилди. Мана, асирлардан бир аёл (боласини) қидирар эди. У асирлар орасидан бир чақалоқни топиб олди-да, уни қорнига босиб эмизди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бизга: «Бу аёл ўз боласини оловга ташлайди деб ўйлайсизларми?» дедилар. Биз: «Йўқ, Аллаҳга қасамки, у уни ташламасликка қодир бўлса (ташламайди)» дедик. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Аллаҳ бандаларига, бу аёлнинг боласига бўлган раҳмидан ҳам меҳрибонроқдир», дедилар.