حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ امْرَأَةً، مِنْ جُهَيْنَةَ جَاءَتْ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ إِنَّ أُمِّي نَذَرَتْ أَنْ تَحُجَّ، فَلَمْ تَحُجَّ حَتَّى مَاتَتْ أَفَأَحُجُّ عَنْهَا قَالَ " نَعَمْ. حُجِّي عَنْهَا، أَرَأَيْتِ لَوْ كَانَ عَلَى أُمِّكِ دَيْنٌ أَكُنْتِ قَاضِيَةً اقْضُوا اللَّهَ، فَاللَّهُ أَحَقُّ بِالْوَفَاءِ ".
Мусо ибн Исмоил бизга айтди: Абу Авона бизга айтди, Абу Бишрдан, у Саъид ибн Жубайрдан, у Ибн Аббос розияллаҳу анҳумадан: Жуҳайна(қабиласи)дан бир аёл Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга келиб: ‹Онам ҳаж қилишни назр қилди, аммо ҳаж қилмай вафот этди. Мен у номидан ҳаж қилайми?› деди. У зот: «Ҳа, у номидан ҳаж қил. Айтчи, агар онангнинг зиммасида қарз бўлганида, уни адо этар мдинг? Аллаҳникини адо этинглар, чунки Аллаҳ (қарзни) адо қилишга ҳақлироқдир» дедилар.