حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ امْرَأَةً، جَاءَتْ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ إِنَّ أُمِّي نَذَرَتْ أَنْ تَحُجَّ فَمَاتَتْ قَبْلَ أَنْ تَحُجَّ أَفَأَحُجَّ عَنْهَا قَالَ " نَعَمْ حُجِّي عَنْهَا، أَرَأَيْتِ لَوْ كَانَ عَلَى أُمِّكِ دَيْنٌ أَكُنْتِ قَاضِيَتَهُ ". قَالَتْ نَعَمْ. فَقَالَ " فَاقْضُوا الَّذِي لَهُ، فَإِنَّ اللَّهَ أَحَقُّ بِالْوَفَاءِ ".
Ибн Аббос (ривоят қилди): Бир аёл Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига келиб: "Менинг онам ҳаж қилишни назр қилган эди, лекин ҳаж қилмас туриб вафот этди. Мен унинг ўрнига ҳаж қилайми?" деди. У: "Ҳа, унинг ўрнига ҳаж қил. Айтинг-чи, агар онангда бир қарз бўлса, уни адо этар мидинг?" деди. У: "Ҳа" деди. У: "Бас, Аллаҳники (ҳақни) адо этинглар, чунки Аллаҳ вафога (адо этилишга) энг ҳақлидир" деди.