حَدَّثَنَا قَيْسُ بْنُ حَفْصٍ، حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ الْحَارِثِ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي عِمْرَانَ الْجَوْنِيِّ، عَنْ أَنَسٍ، يَرْفَعُهُ " أَنَّ اللَّهَ، يَقُولُ لأَهْوَنِ أَهْلِ النَّارِ عَذَابًا لَوْ أَنَّ لَكَ مَا فِي الأَرْضِ مِنْ شَىْءٍ كُنْتَ تَفْتَدِي بِهِ قَالَ نَعَمْ. قَالَ فَقَدْ سَأَلْتُكَ مَا هُوَ أَهْوَنُ مِنْ هَذَا وَأَنْتَ فِي صُلْبِ آدَمَ أَنْ لاَ تُشْرِكَ بِي. فَأَبَيْتَ إِلاَّ الشِّرْكَ ".
Қайс ибн Ҳафс бизга айтди, Холид ибнул-Ҳорис бизга айтди, Шуъба бизга айтди, Абу Имрон Жавнийдан, Анасдан, уни марфуъ қилди (Набийга кўтарди): «Албатта, Аллаҳ дўзах аҳлининг азоби энг енгилига: ‹Агар сенда ер юзидаги (барча) нарса бўлганида, у билан (азобдан) қутулиш учун фидо қилармидинг?›, дейди. У: ‹Ҳа›, дейди. (Аллаҳ): ‹Мен сендан бундан ҳам енгилроқ (нарсани) — сен Одамнинг пуштида эканингда — Менга ҳеч нарсани шерик қилмасликни сўрагандим; сен эса фақат ширкни (қилдинг ва бошқасидан) бош тортдинг›, дейди».