حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي عِمْرَانَ، قَالَ سَمِعْتُ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " يَقُولُ اللَّهُ تَعَالَى لأَهْوَنِ أَهْلِ النَّارِ عَذَابًا يَوْمَ الْقِيَامَةِ لَوْ أَنَّ لَكَ مَا فِي الأَرْضِ مِنْ شَىْءٍ أَكُنْتَ تَفْتَدِي بِهِ فَيَقُولُ نَعَمْ. فَيَقُولُ أَرَدْتُ مِنْكَ أَهْوَنَ مِنْ هَذَا وَأَنْتَ فِي صُلْبِ آدَمَ أَنْ لاَ تُشْرِكَ بِي شَيْئًا فَأَبَيْتَ إِلاَّ أَنْ تُشْرِكَ بِي ".
Анас ибн Молик (розияллаҳу анҳу) Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилди): Деди: "Аллаҳ таоло қиёмат кунида дўзах аҳлининг азоби энг енгилига: Агар сен учун ердаги ҳар қандай нарса бўлса, у билан (азобдан) қутулиб олармидинг? дейди. У: Ҳаъ дейди. (Аллаҳ): Мен сендан бундан ҳам енгилроғини истаган эдим — сен Одамнинг пуштида (сулбида) бўлганингда, Менга ҳеч нарсани ширк келтирмаслигингни (истадим) — лекин сен фақат Менга ширк келтиришни адо этдинг (бошқасига кўнмадинг) дейди."