حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ، - يَعْنِي ابْنَ رُفَيْعٍ - عَنْ تَمِيمِ بْنِ طَرَفَةَ، قَالَ جَاءَ سَائِلٌ إِلَى عَدِيِّ بْنِ حَاتِمٍ فَسَأَلَهُ نَفَقَةً فِي ثَمَنِ خَادِمٍ أَوْ فِي بَعْضِ ثَمَنِ خَادِمٍ . فَقَالَ لَيْسَ عِنْدِي مَا أُعْطِيكَ إِلاَّ دِرْعِي وَمِغْفَرِي فَأَكْتُبُ إِلَى أَهْلِي أَنْ يُعْطُوكَهَا . قَالَ فَلَمْ يَرْضَ فَغَضِبَ عَدِيٌّ فَقَالَ أَمَا وَاللَّهِ لاَ أُعْطِيكَ شَيْئًا ثُمَّ إِنَّ الرَّجُلَ رَضِيَ فَقَالَ أَمَا وَاللَّهِ لَوْلاَ أَنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَنْ حَلَفَ عَلَى يَمِينٍ ثُمَّ رَأَى أَتْقَى لِلَّهِ مِنْهَا فَلْيَأْتِ التَّقْوَى " . مَا حَنَّثْتُ يَمِينِي .
Бизга Қутайба ибн Саийд ривоят қилди: Бизга Жарийр Абдулазийздан — яъни Ибн Руфайъ — у Тамим ибн Тарафадан ривоят қилди: У деди: Адий ибн Ҳотим олдига бир сўровчи келиб, ундан хизматкор нархига ёки хизматкор нархининг бир қисмига нафақа сўради. Адий: «Менда сенга берадиган нарсам, совутим ва дубулғамдан бошқа йўқ. Аҳлимга ёзиб берай, уларни сенга берсин» деди. Сўровчи рози бўлмади. Адий ғазабланиб: «Билиб қўй, Аллаҳга қасамки, мен сенга ҳеч нарса бермайман» деди. Сўнг ўша киши рози бўлди. Адий: «Билиб қўй, агар мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ‹Ким бирор қасам устига қасам ичиб, сўнг ундан кўра Аллаҳга тақволироқ бўлганини кўрса, тақвони қилсин› деганларини эшитмаганимда, қасамимни бузмаган бўлардим» деди.