7477-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Тавҳид китоби
حَدَّثَنَا يَحْيَى، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، عَنْ مَعْمَرٍ، عَنْ هَمَّامٍ، سَمِعَ أَبَا هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لاَ يَقُلْ أَحَدُكُمُ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي إِنْ شِئْتَ، ارْحَمْنِي إِنْ شِئْتَ، ارْزُقْنِي إِنْ شِئْتَ، وَلْيَعْزِمْ مَسْأَلَتَهُ، إِنَّهُ يَفْعَلُ مَا يَشَاءُ، لاَ مُكْرِهَ لَهُ ".
Абу Ҳурайра Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилди): Деди: "Бирингиз: ‹Аллаҳумма, агар хоҳласанг, менга мағфират қил; агар хоҳласанг, менга раҳм қил; агар хоҳласанг, менга ризқ бер› демасин, балки сўровида қатъий (азмли) бўлсин, чунки У хоҳлаган(иш)ни қилади, Уни мажбурлаб (қилдирадиган) ҳеч ким йўқ."