حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ أَيُّوبَ، وَقُتَيْبَةُ، وَابْنُ، حُجْرٍ قَالُوا حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، - يَعْنُونَ ابْنَ جَعْفَرٍ - عَنِ الْعَلاَءِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِذَا دَعَا أَحَدُكُمْ فَلاَ يَقُلِ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي إِنْ شِئْتَ وَلَكِنْ لِيَعْزِمِ الْمَسْأَلَةَ وَلْيُعَظِّمِ الرَّغْبَةَ فَإِنَّ اللَّهَ لاَ يَتَعَاظَمُهُ شَىْءٌ أَعْطَاهُ " .
Бизга Яҳё ибн Айюб, Қутайба ва ибн Ҳужр ривоят қилиб дедилар: бизга Исмоил — яъни ибн Жаъфарни назарда тутдилар — ал-Алоодан, у отасидан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Бирингиз дуо қилганида: ‹Аллаҳим, агар хоҳласанг менга мағфират қил› демасин, балки сўровни қатъий қилсин ва рағбатни (истакни) улуғ қилсин. Зеро Аллаҳ учун берган бирор нарсаси улуғ (қийин) эмас».