Бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба ва Зуҳайр ибн Ҳарб — барчаси ибн Улайядан ривоят қилди. Абу Бакр деди: бизга Исмоил ибн Улайя Абдулазиз ибн Суҳайбдан, у Анасдан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Бирингиз дуо қилганида, дуода қатъий бўлсин ва: ‹Аллаҳим, агар хоҳласанг менга бер› демасин. Зеро Аллаҳни мажбурловчи (ҳеч ким) йўқ».
Бизга Яҳё ибн Айюб, Қутайба ва ибн Ҳужр ривоят қилиб дедилар: бизга Исмоил — яъни ибн Жаъфарни назарда тутдилар — ал-Алоодан, у отасидан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Бирингиз дуо қилганида: ‹Аллаҳим, агар хоҳласанг менга мағфират қил› демасин, балки сўровни қатъий қилсин ва рағбатни (истакни) улуғ қилсин. Зеро Аллаҳ учун берган бирор нарсаси улуғ (қийин) эмас».
Бизга Ишоқ ибн Мусо ал-Ансорий ривоят қилди, бизга Анас ибн Иёз ривоят қилди, бизга ал-Ҳорис — у ибн Абдурраҳмон ибн Абу Зубоб — Ато ибн Минодан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилди. У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Бирингиз асло ‹Аллаҳим, агар хоҳласанг менга мағфират қил, Аллаҳим, агар хоҳласанг менга раҳм қил› демасин. Дуода қатъий бўлсин, зеро Аллаҳ хоҳлаган нарсасини қилувчидир, Уни мажбурловчи (ҳеч ким) йўқ».