وَقَالَ عَبْدَانُ أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا يُونُسُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، حَدَّثَنِي عُرْوَةُ، أَنَّ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ جَاءَتْ هِنْدٌ بِنْتُ عُتْبَةَ قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ، مَا كَانَ عَلَى ظَهْرِ الأَرْضِ مِنْ أَهْلِ خِبَاءٍ أَحَبُّ إِلَىَّ أَنْ يَذِلُّوا مِنْ أَهْلِ خِبَائِكَ، ثُمَّ مَا أَصْبَحَ الْيَوْمَ عَلَى ظَهْرِ الأَرْضِ أَهْلُ خِبَاءٍ أَحَبَّ إِلَىَّ أَنْ يَعِزُّوا مِنْ أَهْلِ خِبَائِكَ. قَالَ وَأَيْضًا وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ، قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ أَبَا سُفْيَانَ رَجُلٌ مِسِّيكٌ، فَهَلْ عَلَىَّ حَرَجٌ أَنْ أُطْعِمَ مِنَ الَّذِي لَهُ عِيَالَنَا قَالَ " لاَ أُرَاهُ إِلاَّ بِالْمَعْرُوفِ ".
Абдон деди: Абдуллаҳ бизга хабар берди, Юнус бизга хабар берди, Зуҳрийдан, Урва менга айтди: Оиша розияллаҳу анҳо деди: Ҳинд бинти Утба келди ва: «Эй Расулуллаҳ, ер юзида ҳеч бир чодир (оила) аҳли менга сенинг чодир аҳлинг (оиланг)нинг хорланишидан кўра севимлироқ эмас эди (сизни хор бўлишингизни истар эдим); энди бугун ер юзида ҳеч бир чодир аҳли менга сенинг чодир аҳлинг (оиланг)нинг азиз бўлишидан кўра севимлироқ эмас (сизни азиз бўлишингизни истайман)», деди. У: «Яна ҳам (кўпроқ севасан), жоним қўлида бўлган Зот билан қасам», деди. У: «Эй Расулуллаҳ, албатта Абу Суфён хасис киши; менга унинг молидан оиламизга едиришимда гуноҳ борми?», деди. У: «Йўқ (гуноҳ йўқ) деб биламан, фақат маъруф (одоб) билан (бўлсин)», деди.