حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي بَكْرٍ، حَدَّثَنَا فُضَيْلُ بْنُ سُلَيْمَانَ، حَدَّثَنَا مُوسَى، حَدَّثَنَا سَالِمُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، رضى الله عنهما أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم لَقِيَ زَيْدَ بْنَ عَمْرِو بْنِ نُفَيْلٍ بِأَسْفَلِ بَلْدَحَ، قَبْلَ أَنْ يَنْزِلَ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم الْوَحْىُ فَقُدِّمَتْ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم سُفْرَةٌ، فَأَبَى أَنْ يَأْكُلَ مِنْهَا ثُمَّ قَالَ زَيْدٌ إِنِّي لَسْتُ آكُلُ مِمَّا تَذْبَحُونَ عَلَى أَنْصَابِكُمْ، وَلاَ آكُلُ إِلاَّ مَا ذُكِرَ اسْمُ اللَّهِ عَلَيْهِ. وَأَنَّ زَيْدَ بْنَ عَمْرٍو كَانَ يَعِيبُ عَلَى قُرَيْشٍ ذَبَائِحَهُمْ، وَيَقُولُ الشَّاةُ خَلَقَهَا اللَّهُ، وَأَنْزَلَ لَهَا مِنَ السَّمَاءِ الْمَاءَ، وَأَنْبَتَ لَهَا مِنَ الأَرْضِ، ثُمَّ تَذْبَحُونَهَا عَلَى غَيْرِ اسْمِ اللَّهِ إِنْكَارًا لِذَلِكَ وَإِعْظَامًا لَهُ.
Муҳаммад ибн Абу Бакр менга айтди, Фузайл ибн Сулаймон бизга айтди, Мусо бизга айтди, Солим ибн Абдуллаҳ бизга айтди, Абдуллаҳ ибн Умар розияллаҳу анҳумодан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Балдаҳ (водий)нинг пастида — Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга ваҳй нозил бўлишидан олдин — Зайд ибн Амр ибн Нуфайлни учратди. Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга бир дастурхон (таом) тақдим қилинди, у (Зайд) ундан ейишдан бош тортди, сўнг Зайд: «Мен сизларнинг бутларингизга (атаб) сўйган нарсангиздан емайман ва фақат унга Аллаҳнинг исми зикр қилинган нарсани ейман», деди. Зайд ибн Амр Қурайшни ўз сўйганлари (қурбонлари) учун айблар ва: «Қўйни Аллаҳ яратди, унга осмондан сув туширди, унга ердан (ўсимлик) ундирди; сўнг сизлар уни Аллаҳнинг исмидан ўзга (нарса) учун сўясизлар», дер эди — буни инкор қилиб ва Аллаҳни улуғлаб.