قَالَ مُوسَى حَدَّثَنِي سَالِمُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، وَلاَ أَعْلَمُهُ إِلاَّ تُحُدِّثَ بِهِ عَنِ ابْنِ عُمَرَ أَنَّ زَيْدَ بْنَ عَمْرِو بْنِ نُفَيْلٍ خَرَجَ إِلَى الشَّأْمِ، يَسْأَلُ عَنِ الدِّينِ وَيَتْبَعُهُ فَلَقِيَ عَالِمًا مِنَ الْيَهُودِ، فَسَأَلَهُ عَنْ دِينِهِمْ، فَقَالَ إِنِّي لَعَلِّي أَنْ أَدِينَ دِينَكُمْ، فَأَخْبِرْنِي. فَقَالَ لاَ تَكُونُ عَلَى دِينِنَا حَتَّى تَأْخُذَ بِنَصِيبِكَ مِنْ غَضَبِ اللَّهِ. قَالَ زَيْدٌ مَا أَفِرُّ إِلاَّ مِنْ غَضَبِ اللَّهِ، وَلاَ أَحْمِلُ مِنْ غَضَبِ اللَّهِ شَيْئًا أَبَدًا، وَأَنَّى أَسْتَطِيعُهُ فَهَلْ تَدُلُّنِي عَلَى غَيْرِهِ قَالَ مَا أَعْلَمُهُ إِلاَّ أَنْ يَكُونَ حَنِيفًا. قَالَ زَيْدٌ وَمَا الْحَنِيفُ قَالَ دِينُ إِبْرَاهِيمَ لَمْ يَكُنْ يَهُودِيًّا وَلاَ نَصْرَانِيًّا وَلاَ يَعْبُدُ إِلاَّ اللَّهَ. فَخَرَجَ زَيْدٌ فَلَقِيَ عَالِمًا مِنَ النَّصَارَى، فَذَكَرَ مِثْلَهُ، فَقَالَ لَنْ تَكُونَ عَلَى دِينِنَا حَتَّى تَأْخُذَ بِنَصِيبِكَ مِنْ لَعْنَةِ اللَّهِ. قَالَ مَا أَفِرُّ إِلاَّ مِنْ لَعْنَةِ اللَّهِ، وَلاَ أَحْمِلُ مِنْ لَعْنَةِ اللَّهِ وَلاَ مِنْ غَضَبِهِ شَيْئًا أَبَدًا، وَأَنَّى أَسْتَطِيعُ فَهَلْ تَدُلُّنِي عَلَى غَيْرِهِ قَالَ مَا أَعْلَمُهُ إِلاَّ أَنْ يَكُونَ حَنِيفًا. قَالَ وَمَا الْحَنِيفُ قَالَ دِينُ إِبْرَاهِيمَ لَمْ يَكُنْ يَهُودِيًّا وَلاَ نَصْرَانِيًّا وَلاَ يَعْبُدُ إِلاَّ اللَّهَ. فَلَمَّا رَأَى زَيْدٌ قَوْلَهُمْ فِي إِبْرَاهِيمَ ـ عَلَيْهِ السَّلاَمُ ـ خَرَجَ، فَلَمَّا بَرَزَ رَفَعَ يَدَيْهِ فَقَالَ اللَّهُمَّ إِنِّي أَشْهَدُ أَنِّي عَلَى دِينِ إِبْرَاهِيمَ.
Мусо деди: Солим ибн Абдуллаҳ менга айтди — уни фақат Ибн Умардан ривоят қилинган деб биламан — Зайд ибн Амр ибн Нуфайл Шомга — дийн (ҳақида) сўраб ва унга эргашиб — чиқди. У яҳудийлардан бир олимни учратди ва ундан уларнинг дийни ҳақида сўради. У: «Мен шояд сизнинг дийнингизда бўлсам (керак), бас, менга хабар бер», деди. (Олим): «Сен Аллаҳнинг ғазабидан ўз улушингни олмагунинг бизнинг дийнимизда бўлмайсан», деди. Зайд: «Мен фақат Аллаҳнинг ғазабидан қочаман; мен Аллаҳнинг ғазабидан ҳеч нарсани абад кўтармайман; ва мен буни қайдан ҳам эплай? Бас, сен менга ундан ўзга (йўл)ни кўрсатасанми?», деди. У: «Мен уни фақат ҳаниф (бўлишлик)дир деб биламан», деди. Зайд: «Ҳаниф нима?», деди. У: «Иброҳимнинг дийни — у на яҳудий, на насроний эди ва фақат Аллаҳга ибодат қилар эди», деди. Зайд чиқди ва насронийлардан бир олимни учратди ва шунга ўхшашни зикр қилди. У: «Сен Аллаҳнинг лаънатидан ўз улушингни олмагунинг бизнинг дийнимизда бўлмайсан», деди. (Зайд): «Мен фақат Аллаҳнинг лаънатидан қочаман; мен Аллаҳнинг лаънатидан ҳам, ғазабидан ҳам ҳеч нарсани абад кўтармайман; ва мен буни қайдан эплай? Бас, сен менга ундан ўзга (йўл)ни кўрсатасанми?», деди. У: «Мен уни фақат ҳаниф (бўлишлик)дир деб биламан», деди. (Зайд): «Ҳаниф нима?», деди. У: «Иброҳимнинг дийни — у на яҳудий, на насроний эди ва фақат Аллаҳга ибодат қилар эди», деди. Зайд уларнинг Иброҳим алайҳиссалом ҳақидаги сўзини кўрганида, чиқди; (саҳрога) чиқганида, икки қўлини кўтарди ва: «Эй Аллаҳ, мен гувоҳлик бераманки, мен Иброҳимнинг дийнидаман», деди.