وَقَالَ اللَّيْثُ كَتَبَ إِلَىَّ هِشَامٌ عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَسْمَاءَ بِنْتِ أَبِي بَكْرٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَتْ رَأَيْتُ زَيْدَ بْنَ عَمْرِو بْنِ نُفَيْلٍ قَائِمًا مُسْنِدًا ظَهْرَهُ إِلَى الْكَعْبَةِ يَقُولُ يَا مَعَاشِرَ قُرَيْشٍ، وَاللَّهِ مَا مِنْكُمْ عَلَى دِينِ إِبْرَاهِيمَ غَيْرِي، وَكَانَ يُحْيِي الْمَوْءُودَةَ، يَقُولُ لِلرَّجُلِ إِذَا أَرَادَ أَنْ يَقْتُلَ ابْنَتَهُ لاَ تَقْتُلْهَا، أَنَا أَكْفِيكَهَا مَئُونَتَهَا. فَيَأْخُذُهَا فَإِذَا تَرَعْرَعَتْ قَالَ لأَبِيهَا إِنْ شِئْتَ دَفَعْتُهَا إِلَيْكَ، وَإِنْ شِئْتَ كَفَيْتُكَ مَئُونَتَهَا.
Лайс деди: Ҳишом менга — отасидан, Асмо бинти Абу Бакр розияллаҳу анҳумодан — ёзди: У деди: Мен Зайд ибн Амр ибн Нуфайлни — Каъбага орқасини суяб турган ҳолда — кўрдим, у: «Эй Қурайш жамоаси, Аллаҳга қасам, сизлардан мендан ўзга Иброҳимнинг дийнида (ҳеч ким) йўқ», дер эди. У кўмиб юборилувчи (қизчани) тирик (қолдирар) эди — бир киши қизини ўлдирмоқчи бўлса, унга: «Уни ўлдирма, мен сенга унинг муънатини (харажатини) кифоя қиламан», дер эди. Уни олар (боқар) эди, у (қиз) улғайганида, отасига: «Агар хоҳласанг, уни сенга топшираман; агар хоҳласанг, мен сенга унинг муънатини кифоя қиламан», дер эди.