حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قُتِلَ رَجُلٌ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَدُفِعَ الْقَاتِلُ إِلَى وَلِيِّهِ فَقَالَ الْقَاتِلُ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَاللَّهِ مَا أَرَدْتُ قَتْلَهُ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَمَا إِنَّهُ إِنْ كَانَ صَادِقًا فَقَتَلْتَهُ دَخَلْتَ النَّارَ " . فَخَلَّى عَنْهُ الرَّجُلُ . قَالَ وَكَانَ مَكْتُوفًا بِنِسْعَةٍ . قَالَ فَخَرَجَ يَجُرُّ نِسْعَتَهُ . قَالَ فَكَانَ يُسَمَّى ذَا النِّسْعَةِ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَالنِّسْعَةُ حَبْلٌ .
Бизга Абу Курайб ривоят қилди, у деди: бизга Абу Муовия ривоят қилди, ал-Аъмашдан, у Абу Солиҳдан, у Абу Ҳурайра (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) замонида бир киши ўлдирилди, қотил (ўлдирилганнинг) валийсига топширилди. Қотил: «Эй Расулуллаҳ, Аллаҳга қасамки, мен уни ўлдиришни хоҳламаган эдим,» деди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Билки, агар у рост сўзлаётган бўлса-ю, сен уни ўлдирсанг, дўзахга кирасан,» дедилар. Шу билан у киши (қотилни) озод қилди. У (рови) деди: (қотил) бир тасма (арқон) билан боғланган эди. Бас, у тасмасини судраб чиқиб кетди ва шу сабабли у Зун-Нисъа (Тасмали) деб номланарди. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳасан саҳиҳ ҳадисдир. Нисъа эса арқондир.