حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ الْعَنْبَرِيُّ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي عِمْرَانَ الْجَوْنِيِّ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " يَقُولُ اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى لأَهْوَنِ أَهْلِ النَّارِ عَذَابًا لَوْ كَانَتْ لَكَ الدُّنْيَا وَمَا فِيهَا أَكُنْتَ مُفْتَدِيًا بِهَا فَيَقُولُ نَعَمْ فَيَقُولُ قَدْ أَرَدْتُ مِنْكَ أَهْوَنَ مِنْ هَذَا وَأَنْتَ فِي صُلْبِ آدَمَ أَنْ لاَ تُشْرِكَ - أَحْسَبُهُ قَالَ - وَلاَ أُدْخِلَكَ النَّارَ فَأَبَيْتَ إِلاَّ الشِّرْكَ " .
Бизга Убайдуллаҳ ибн Муъоз ал-Анбарий ривоят қилди: бизга отам ривоят қилди: бизга Шуъба Абу Имрон ал-Жавнийдан, у Анас ибн Моликдан, у Расул соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилди: у деди: «Аллаҳ табарака ва таоло дўзах аҳлининг азоби энг енгили бўлганга айтади: ‹Агар дунё ва ундаги нарсалар сенинг бўлса, уларни фидя қилиб берармидинг?› У: ‹Ҳа› дейди. Шунда У айтади: ‹Сен Одам Атонинг белида бўлганингда мен сендан бундан ҳам енгилроғини — Менга ширк келтирмаслигингни истаган эдим — (рови: мен уни шундай деди деб ўйлайман —) ва сени дўзахга киритмасликни истаган эдим, лекин сен ширкдан бўлак нарсани қабул қилмадинг›».