حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ، أَخْبَرَنَا ابْنُ عَوْنٍ، عَنِ ابْنِ، سِيرِينَ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ كَانَ ابْنٌ لأَبِي طَلْحَةَ يَشْتَكِي فَخَرَجَ أَبُو طَلْحَةَ فَقُبِضَ الصَّبِيُّ فَلَمَّا رَجَعَ أَبُو طَلْحَةَ قَالَ مَا فَعَلَ ابْنِي قَالَتْ أُمُّ سُلَيْمٍ هُوَ أَسْكَنُ مِمَّا كَانَ . فَقَرَّبَتْ إِلَيْهِ الْعَشَاءَ فَتَعَشَّى ثُمَّ أَصَابَ مِنْهَا فَلَمَّا فَرَغَ قَالَتْ وَارُوا الصَّبِيَّ . فَلَمَّا أَصْبَحَ أَبُو طَلْحَةَ أَتَى رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرَهُ فَقَالَ " أَعْرَسْتُمُ اللَّيْلَةَ " . قَالَ نَعَمْ قَالَ " اللَّهُمَّ بَارِكْ لَهُمَا " . فَوَلَدَتْ غُلاَمًا فَقَالَ لِي أَبُو طَلْحَةَ احْمِلْهُ حَتَّى تَأْتِيَ بِهِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم . فَأَتَى بِهِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَبَعَثَتْ مَعَهُ بِتَمَرَاتٍ فَأَخَذَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " أَمَعَهُ شَىْءٌ " . قَالُوا نَعَمْ تَمَرَاتٌ . فَأَخَذَهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَمَضَغَهَا ثُمَّ أَخَذَهَا مِنْ فِيهِ فَجَعَلَهَا فِي فِي الصَّبِيِّ ثُمَّ حَنَّكَهُ وَسَمَّاهُ عَبْدَ اللَّهِ .
Бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Язид ибн Ҳорун ривоят қилди, бизга ибн Авн ибн Сириндан, у Анас ибн Моликдан хабар берди, у шундай деди: Абу Талҳанинг бир ўғли касал эди. Абу Талҳа (уйдан) чиқиб кетди, шу вақтда чақалоқ вафот этди. Абу Талҳа қайтиб келганида: «Ўғлим қалай?» деди. Умму Сулайм: «У аввалгидан кўра тинчроқ» деди. Сўнг унга кечки овқатни яқинлаштирди, у кечки овқат еди, сўнг ундан (аёлидан) баҳраманд бўлди. У тугатгач, аёли: «Чақалоқни дафн қилинглар» деди. Абу Талҳа тонгга чиққач, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдиларига келиб, унга хабар берди. У дедилар: «Бу кеча қўшилдингизми?» У: «Ҳа» деди. У дедилар: «Аллаҳим, уларга барака бергин.» Шунда у (Умму Сулайм) бир ўғил туғди. Абу Талҳа менга: «Уни кўтариб, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдиларига олиб бор» деди. Шундай қилиб у (чақалоқни) Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдиларига олиб келди, аёли у билан бирга бир нечта хурмо юборган эди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уни олиб дедилар: «Ёнида бирор нарса борми?» Улар: «Ҳа, хурмолар» дедилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уларни олиб чайнадилар, сўнг оғизларидан олиб чақалоқнинг оғзига солдилар, сўнг танглайига суртдилар ва уни Абдуллаҳ деб номладилар.