باب مَا لاَ يُسْتَحْيَا مِنَ الْحَقِّ لِلتَّفَقُّهِ فِي الدِّينِ
حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ زَيْنَبَ ابْنَةِ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ أُمِّ سَلَمَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ جَاءَتْ أُمُّ سُلَيْمٍ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ لاَ يَسْتَحِي مِنَ الْحَقِّ، فَهَلْ عَلَى الْمَرْأَةِ غُسْلٌ إِذَا احْتَلَمَتْ فَقَالَ " نَعَمْ إِذَا رَأَتِ الْمَاءَ ".
Исмоил: Менга Молик, у Ҳишом ибн Урвадан, у отасидан, у Зайнаб бинти Абу Саламадан, у Умму Саламадан (розияллаҳу анҳо) айтиб берди: У: Умму Сулайм Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келиб: Эй Расулуллаҳ, албатта Аллаҳ ҳақдан уялмайди; аёлга — у эҳтилом кўрса — ғусл борми? деди. У: «Ҳа, агар у (маний) сувини кўрса» дедилар.
حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا مُحَارِبُ بْنُ دِثَارٍ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ عُمَرَ، يَقُولُ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " مَثَلُ الْمُؤْمِنِ كَمَثَلِ شَجَرَةٍ خَضْرَاءَ، لاَ يَسْقُطُ وَرَقُهَا، وَلاَ يَتَحَاتُّ ". فَقَالَ الْقَوْمُ هِيَ شَجَرَةُ كَذَا. هِيَ شَجَرَةُ كَذَا، فَأَرَدْتُ أَنْ أَقُولَ هِيَ النَّخْلَةُ. وَأَنَا غُلاَمٌ شَابٌّ فَاسْتَحْيَيْتُ، فَقَالَ " هِيَ النَّخْلَةُ ". وَعَنْ شُعْبَةَ حَدَّثَنَا خُبَيْبُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ حَفْصِ بْنِ عَاصِمٍ عَنِ ابْنِ عُمَرَ مِثْلَهُ وَزَادَ فَحَدَّثْتُ بِهِ عُمَرَ فَقَالَ لَوْ كُنْتَ قُلْتَهَا لَكَانَ أَحَبَّ إِلَىَّ مِنْ كَذَا وَكَذَا.
Одам, Шуъбадан: Бизга Муҳориб ибн Дисор айтиб берди: Ибн Умарни шундай деяётганини эшитдйм: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Мўминнинг мисоли яшил дарахт мисолидекдир: унинг барги тўкилмайди, тўзимайди (йўқолмайди)» дедилар. Қавм: У фалон дарахт, у фалон дарахт, дедилар. Мен: У — хурмо дарахтидир, демоқчи бўлдйм, аммо мен ёш бола эдим, уялдйм. У: «У — хурмо дарахтидир» дедилар. Шуъбадан: Бизга Хубайб ибн Абдураҳмон, у Ҳафс ибн Осимдан, у Ибн Умардан шунинг мислини айтиб берди ва зиёда қилди: Мен буни Умарга айтиб бердйм, у: Агар сен уни айтган бўлсанг (эди), бу менга фалон-фалон (нарса)дан севимлироқ бўлар эди, деди.
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا مَرْحُومٌ، سَمِعْتُ ثَابِتًا، أَنَّهُ سَمِعَ أَنَسًا ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ جَاءَتِ امْرَأَةٌ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم تَعْرِضُ عَلَيْهِ نَفْسَهَا فَقَالَتْ هَلْ لَكَ حَاجَةٌ فِيَّ فَقَالَتِ ابْنَتُهُ مَا أَقَلَّ حَيَاءَهَا. فَقَالَ هِيَ خَيْرٌ مِنْكِ، عَرَضَتْ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَفْسَهَا.
Мусаддад, Марҳумдан: Собитни эшитдйм: У Анасни (розияллаҳу анҳу) шундай деяётганини эшитди: Бир аёл Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига ўзини (никоҳга) таклиф қилиб келиб: Сенда мен(га) ҳожат борми? деди. Унинг (Анаснинг) қизи: Унинг ҳаёси қанча оз! деди. У: У сендан яхшироқ — у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга ўзини (никоҳга) таклиф қилди, деди.