حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا مُحَارِبُ بْنُ دِثَارٍ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ عُمَرَ، يَقُولُ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " مَثَلُ الْمُؤْمِنِ كَمَثَلِ شَجَرَةٍ خَضْرَاءَ، لاَ يَسْقُطُ وَرَقُهَا، وَلاَ يَتَحَاتُّ ". فَقَالَ الْقَوْمُ هِيَ شَجَرَةُ كَذَا. هِيَ شَجَرَةُ كَذَا، فَأَرَدْتُ أَنْ أَقُولَ هِيَ النَّخْلَةُ. وَأَنَا غُلاَمٌ شَابٌّ فَاسْتَحْيَيْتُ، فَقَالَ " هِيَ النَّخْلَةُ ". وَعَنْ شُعْبَةَ حَدَّثَنَا خُبَيْبُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ حَفْصِ بْنِ عَاصِمٍ عَنِ ابْنِ عُمَرَ مِثْلَهُ وَزَادَ فَحَدَّثْتُ بِهِ عُمَرَ فَقَالَ لَوْ كُنْتَ قُلْتَهَا لَكَانَ أَحَبَّ إِلَىَّ مِنْ كَذَا وَكَذَا.
Одам, Шуъбадан: Бизга Муҳориб ибн Дисор айтиб берди: Ибн Умарни шундай деяётганини эшитдйм: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Мўминнинг мисоли яшил дарахт мисолидекдир: унинг барги тўкилмайди, тўзимайди (йўқолмайди)» дедилар. Қавм: У фалон дарахт, у фалон дарахт, дедилар. Мен: У — хурмо дарахтидир, демоқчи бўлдйм, аммо мен ёш бола эдим, уялдйм. У: «У — хурмо дарахтидир» дедилар. Шуъбадан: Бизга Хубайб ибн Абдураҳмон, у Ҳафс ибн Осимдан, у Ибн Умардан шунинг мислини айтиб берди ва зиёда қилди: Мен буни Умарга айтиб бердйм, у: Агар сен уни айтган бўлсанг (эди), бу менга фалон-фалон (нарса)дан севимлироқ бўлар эди, деди.