6123-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Одоб китоби
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا مَرْحُومٌ، سَمِعْتُ ثَابِتًا، أَنَّهُ سَمِعَ أَنَسًا ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ جَاءَتِ امْرَأَةٌ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم تَعْرِضُ عَلَيْهِ نَفْسَهَا فَقَالَتْ هَلْ لَكَ حَاجَةٌ فِيَّ فَقَالَتِ ابْنَتُهُ مَا أَقَلَّ حَيَاءَهَا. فَقَالَ هِيَ خَيْرٌ مِنْكِ، عَرَضَتْ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَفْسَهَا.
Мусаддад, Марҳумдан: Собитни эшитдйм: У Анасни (розияллаҳу анҳу) шундай деяётганини эшитди: Бир аёл Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига ўзини (никоҳга) таклиф қилиб келиб: Сенда мен(га) ҳожат борми? деди. Унинг (Анаснинг) қизи: Унинг ҳаёси қанча оз! деди. У: У сендан яхшироқ — у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга ўзини (никоҳга) таклиф қилди, деди.