حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنِي نَافِعٌ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَخْبِرُونِي بِشَجَرَةٍ مَثَلُهَا مَثَلُ الْمُسْلِمِ، تُؤْتِي أُكُلَهَا كُلَّ حِينٍ بِإِذْنِ رَبِّهَا، وَلاَ تَحُتُّ وَرَقَهَا ". فَوَقَعَ فِي نَفْسِي أَنَّهَا النَّخْلَةُ، فَكَرِهْتُ أَنْ أَتَكَلَّمَ وَثَمَّ أَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ، فَلَمَّا لَمْ يَتَكَلَّمَا قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " هِيَ النَّخْلَةُ ". فَلَمَّا خَرَجْتُ مَعَ أَبِي قُلْتُ يَا أَبَتَاهْ وَقَعَ فِي نَفْسِي أَنَّهَا النَّخْلَةُ. قَالَ مَا مَنَعَكَ أَنْ تَقُولَهَا لَوْ كُنْتَ قُلْتَهَا كَانَ أَحَبَّ إِلَىَّ مِنْ كَذَا وَكَذَا. قَالَ مَا مَنَعَنِي إِلاَّ أَنِّي لَمْ أَرَكَ وَلاَ أَبَا بَكْرٍ تَكَلَّمْتُمَا، فَكَرِهْتُ.
Мусаддад, Яҳёдан, у Убайдуллаҳдан: Менга Нофиъ, у Ибн Умардан (розияллаҳу анҳумо) айтиб берди: У: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Менга бир дарахтни хабар беринглар — унинг мисоли мусулмоннинг мисолидекдир: у Роббининг изни билан ҳар вақт мевасини беради, барги ҳам тўкилмайди» дедилар. Менинг кўнглимга у — хурмо дарахти экани тушди, аммо мен гапиришни ёқтирмадйм, ҳолбуки ўша ерда Абу Бакр ва Умар (ҳам) бор эди. Улар гапирмаганларида, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «У — хурмо дарахтидир» дедилар. Мен отам билан чиқганимда: Эй отажон, менинг кўнглимга у — хурмо дарахти экани тушган эди, дедим. У: Сни уни айтишдан нима тўсди? Агар сен уни айтган бўлсанг (эди), бу менга фалон-фалон (нарса)дан севимлироқ бўлар эди, деди. Мен: Мени фақат сени ва Абу Бакрни гапирмаганингизни кўрганим тўсди, шунда (гапиришни) ёқтирмадйм, дедим.