حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ كُنَّا عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " أَخْبِرُونِي بِشَجَرَةٍ شِبْهِ أَوْ كَالرَّجُلِ الْمُسْلِمِ لاَ يَتَحَاتُّ وَرَقُهَا " . قَالَ إِبْرَاهِيمُ لَعَلَّ مُسْلِمًا قَالَ وَتُؤْتِي أُكُلَهَا . وَكَذَا وَجَدْتُ عِنْدَ غَيْرِي أَيْضًا وَلاَ تُؤْتِي أُكُلَهَا كُلَّ حِينٍ . قَالَ ابْنُ عُمَرَ فَوَقَعَ فِي نَفْسِي أَنَّهَا النَّخْلَةُ وَرَأَيْتُ أَبَا بَكْرٍ وَعُمَرَ لاَ يَتَكَلَّمَانِ فَكَرِهْتُ أَنْ أَتَكَلَّمَ أَوْ أَقُولَ شَيْئًا فَقَالَ عُمَرُ لأَنْ تَكُونَ قُلْتَهَا أَحَبُّ إِلَىَّ مِنْ كَذَا وَكَذَا .
Бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба ривоят қилди: бизга Абу Усома ривоят қилди: бизга Убайдуллаҳ ибн Умар Нофиъдан, у Ибн Умардан ривоят қилди: у деди: «Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ҳузурида эдик, шунда у деди: ‹Менга мусулмон кишига ўхшаш — ёки мусулмон киши каби — бир дарахт ҳақида хабар беринглар: унинг барги тўкилмайди›». Иброҳийм деди: «Эҳтимол Муслим: ‹ва у ўз мевасини беради› дегандир». Бошқа нусхада мен шуни топдим: «ва у ўз мевасини ҳар вақтда бермайди». Ибн Умар деди: «Менинг кўнглимга унинг хурмо дарахти экани келди, мен Абу Бакр ва Умарнинг гапирмаётганларини кўрдим, шунинг учун мен гапиришни ёки бирор нарса айтишни ёқтирмадим. Шунда Умар деди: ‹Сенинг уни айтишинг менга шунча-шунчадан ҳам суюклироқ эди›».