حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، هُوَ ابْنُ زَيْدٍ ـ عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ بُشَيْرِ بْنِ يَسَارٍ، مَوْلَى الأَنْصَارِ عَنْ رَافِعِ بْنِ خَدِيجٍ، وَسَهْلَ بْنَ أَبِي حَثْمَةَ، أَنَّهُمَا حَدَّثَاهُ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ سَهْلٍ وَمُحَيِّصَةَ بْنَ مَسْعُودٍ أَتَيَا خَيْبَرَ فَتَفَرَّقَا فِي النَّخْلِ، فَقُتِلَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَهْلٍ، فَجَاءَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ سَهْلٍ وَحُوَيِّصَةُ وَمُحَيِّصَةُ ابْنَا مَسْعُودٍ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَتَكَلَّمُوا فِي أَمْرِ صَاحِبِهِمْ فَبَدَأَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ، وَكَانَ أَصْغَرَ الْقَوْمِ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " كَبِّرِ الْكُبْرَ ". ـ قَالَ يَحْيَى لِيَلِيَ الْكَلاَمَ الأَكْبَرُ ـ فَتَكَلَّمُوا فِي أَمْرِ صَاحِبِهِمْ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَتَسْتَحِقُّونَ قَتِيلَكُمْ ـ أَوْ قَالَ صَاحِبَكُمْ ـ بِأَيْمَانِ خَمْسِينَ مِنْكُمْ ". قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ أَمْرٌ لَمْ نَرَهُ. قَالَ " فَتُبْرِئُكُمْ يَهُودُ فِي أَيْمَانِ خَمْسِينَ مِنْهُمْ ". قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَوْمٌ كُفَّارٌ. فَوَدَاهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ قِبَلِهِ. قَالَ سَهْلٌ فَأَدْرَكْتُ نَاقَةً مِنْ تِلْكَ الإِبِلِ، فَدَخَلَتْ مِرْبَدًا لَهُمْ فَرَكَضَتْنِي بِرِجْلِهَا. قَالَ اللَّيْثُ حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ بُشَيْرٍ، عَنْ سَهْلٍ، قَالَ يَحْيَى حَسِبْتُ أَنَّهُ قَالَ مَعَ رَافِعِ بْنِ خَدِيجٍ، وَقَالَ ابْنُ عُيَيْنَةَ حَدَّثَنَا يَحْيَى عَنْ بُشَيْرٍ عَنْ سَهْلٍ وَحْدَهُ.
Абдуллаҳ ибн Саҳл ва Муҳаййиса ибн Масъуд Хайбарга келдилар ва хурмозор ичида айрилдилар. Абдуллаҳ ибн Саҳл ўлдирилди. Абдураҳмон ибн Саҳл ва Масъуднинг ўғиллари Ҳуваййиса ҳамда Муҳаййиса Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келдилар ва ўз дўстлари (қатли) ҳақида гапирдилар. Абдураҳмон (гапни) бошлади — у қавмнинг энг кичиги эди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Каттани улуғла (каттага сўз бер)» дедилар — Яҳё: Гапни каттароқ олиб борсин (бошласин, демоқчи) — деди. Улар ўз дўстлари ҳақида гапирдилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Сизлардан эллик (киши)нинг қасамлари билан ўлдирилганингиз — ёки: дўстингиз — (қонига) ҳақли бўласизми?» дедилар. Улар: Эй Расулуллаҳ, биз кўрмаган иш (қандай қасам ичайлик)? дедилар. У: «Ундай бўлса, яҳудийлар улардан эллик (киши)нинг қасамлари билан сиздан (айбланишдан) холос бўладилар» дедилар. Улар: Эй Расулуллаҳ, (улар) кофир қавмдир-ку, дедилар. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уларга (Абдуллаҳнинг диятини) ўз томонидан (байтулмолдан) тўлаб бердилар. Саҳл: Мен ўша туялардан бир туяни топдйм (ушлаб олдим), у уларнинг қўтонига кирди ва мени оёғи билан тепди, деди. Лайс: Менга Яҳё, у Бушайрдан, у Саҳлдан айтиб берди (деди). Яҳё: Ўйлайманки, у: Рофиъ ибн Хадиж билан бирга (эшитдйм) деди (деди). Ибн Уяйна: Бизга Яҳё, у Бушайрдан, у Саҳлдан ёлғиз айтиб берди (деди).