أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ، قَالَ أَنْبَأَنَا ابْنُ الْقَاسِمِ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ أَبِي لَيْلَى بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ سَهْلٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ أَبِي حَثْمَةَ، أَنَّهُ أَخْبَرَهُ وَرِجَالٌ، مِنْ كُبَرَاءِ قَوْمِهِ أَنَّ عَبْدَ، اللَّهِ بْنَ سَهْلٍ وَمُحَيِّصَةَ خَرَجَا إِلَى خَيْبَرَ مِنْ جَهْدٍ أَصَابَهُمْ فَأُتِيَ مُحَيِّصَةُ فَأُخْبِرَ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ سَهْلٍ قَدْ قُتِلَ وَطُرِحَ فِي فَقِيرٍ أَوْ عَيْنٍ فَأَتَى يَهُودَ وَقَالَ أَنْتُمْ وَاللَّهِ قَتَلْتُمُوهُ قَالُوا وَاللَّهِ مَا قَتَلْنَاهُ . فَأَقْبَلَ حَتَّى قَدِمَ عَلَى قَوْمِهِ فَذَكَرَ لَهُمْ ثُمَّ أَقْبَلَ هُوَ وَأَخُوهُ حُوَيِّصَةُ وَهُوَ أَكْبَرُ مِنْهُ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ سَهْلٍ فَذَهَبَ مُحَيِّصَةُ لِيَتَكَلَّمَ وَهُوَ الَّذِي كَانَ بِخَيْبَرَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِمُحَيِّصَةَ " كَبِّرْ كَبِّرْ " . يُرِيدُ السِّنَّ فَتَكَلَّمَ حُوَيِّصَةُ ثُمَّ تَكَلَّمَ مُحَيِّصَةُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِمَّا أَنْ يَدُوا صَاحِبَكُمْ وَإِمَّا أَنْ يُؤْذَنُوا بِحَرْبٍ " . فَكَتَبَ إِلَيْهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي ذَلِكَ فَكَتَبُوا إِنَّا وَاللَّهِ مَا قَتَلْنَاهُ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِحُوَيِّصَةَ وَمُحَيِّصَةَ وَعَبْدِ الرَّحْمَنِ " أَتَحْلِفُونَ وَتَسْتَحِقُّونَ دَمَ صَاحِبِكُمْ " . قَالُوا لاَ . قَالَ " فَتَحْلِفُ لَكُمْ يَهُودُ " . قَالُوا لَيْسُوا بِمُسْلِمِينَ . فَوَدَاهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ عِنْدِهِ فَبَعَثَ إِلَيْهِمْ بِمِائَةِ نَاقَةٍ حَتَّى أُدْخِلَتْ عَلَيْهِمُ الدَّارَ . قَالَ سَهْلٌ لَقَدْ رَكَضَتْنِي مِنْهَا نَاقَةٌ حَمْرَاءُ .
Бизга Муҳаммад ибн Салама хабар берди, у деди: бизга Ибнул-Қосим хабар берди, у деди: менга Молик ривоят қилди, Абу Лайло ибн Абдуллаҳ ибн Абдурраҳмон ибн Саҳлдан, у Саҳл ибн Абу Ҳасмадан (ривоят қилдики), у ва қавмининг катталаридан бир неча киши унга хабар бердики, Абдуллаҳ ибн Саҳл ва Муҳаййиса уларга етган қийинчилик сабабли Хайбарга чиқишди. Сўнг Муҳаййисанинг олдига келиб, Абдуллаҳ ибн Саҳл ўлдирилиб, бир чуқурга ёки булоққа ташлаб юборилгани хабар қилинди. У яҳудийларнинг олдига бориб: «Валлаҳи, уни сиз ўлдирдингиз,» деди. Улар: «Валлаҳи, биз уни ўлдирмадик,» деди. Сўнг у қайтиб қавмининг олдига келди ва уларга (буни) айтди. Сўнг у, акаси бўлган ва ундан каттароқ бўлган Ҳуваййиса ҳамда Абдурраҳмон ибн Саҳл билан бирга келди. Муҳаййиса гапирмоқчи бўлди — у Хайбарда бўлган эди — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Муҳаййисага: «Каттага, каттага,» дедилар, ёшни назарда тутиб. Шунда Ҳуваййиса гапирди, сўнг Муҳаййиса гапирди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ё улар ҳамроҳингизнинг қонбаҳосини тўласин, ёки уларга уруш эълон қилинади,» дедилар. Сўнг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бу тўғрида уларга (яҳудийларга) мактуб ёздилар. Улар эса: «Валлаҳи, биз уни ўлдирмадик,» деб ёзиб юборишди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Ҳуваййиса, Муҳаййиса ва Абдурраҳмонга: «Қасамёд қилиб, ҳамроҳингизнинг қонига (қонбаҳосига) ҳақли бўласизми?» дедилар. Улар: «Йўқ,» деди. У зот: «Унда яҳудийлар сизларга қасамёд қилсинми?» дедилар. Улар: «Улар мусулмон эмаслар,» деди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унинг (қонбаҳосини) ўз ҳузурларидан тўладилар ва уларга юзта урғочи туя юбордилар, ҳатто улар уларнинг ҳовлисига киритилди. Саҳл деди: Ўша (туялар)дан бир қизил урғочи туя мени тепиб юборди.